1094. Het rijk van de tijd

Heerlijk scifi-snackboek uit 1967 van John Brunner (194 pagina’s). De Spaanse Armada verslaat de Engelse vloot en Spanje heerst over Europa en Amerika. En oh ja, ze ontdekken ook tijdreizen. We volgen in het boek een tijdreiziger, Miguel. Aanrader!

1088. Monday Starts On Saturday

Een voor mij wat minder toegankelijk boek van de Strugatsky brothers (1964, 280 pagina’s). Wel een briljante titel trouwens.

1074. Kinderen van de tijd

Goede science fiction, gelezen op aanraden van Katja. De Aarde is dood, de laatste mensen reizen door de ruimte en komen bij een planeet waarop de oude aardbewoners aan terraforming hebben gedaan. In plaats van primaten zijn er echter spinachtigen die deze planeet bevolken. Komt het tot strijd en hoe loopt dat af? Schrijver is Adrian Tchaikovsky (2015, 492 pagina’s).

1049. The Book of Strange New Things

Goed boek van Michel Faber (2014, 586 pagina’s). Een man, dominee, reist naar een verre planeet om daar het woord Gods te verkondigen aan de lokale bevolking, de Oasans. Hij is daarin succesvol, maar snappen ze wel echt waar het christendom over gaat? Zijn vrouw blijft op aarde achter. Zij is zwanger en het blijkt moeilijk de afstand in berichten te overbruggen. Zeker nu het op aarde totaal fout gaat door milieurampen en het instorten van gezag en orde. Knap geschreven en het einde is niet zozeer open als een aanmoediging om te denken over hoe het verder kan gaan. 

1026. De linkerhand van het duister

Met meerdere prijzen beloonde scifi van Ursula Le Guin (1971, 250 pagina's). Op zich snap ik dat wel door de gecreëerde wereld en de aandacht  voor de psychologie in het verhaal. Maar ik vond het vooral moeilijk om in te komen. Pas vanaf de tweede helft begon het een beetje voor me te leven. Misschien is het zo'n boek dat bij herlezen beter wordt. Maar dat ga ik niet doen.

1023. Death’s End

Ook dit derde deel van de Three Body-trilogie is grootse science fiction van Cixin Liu (724 pagina’s, 2016). In ideeënrijkheid en omvang van de ontwikkelingen. Er zit ook iets van romantische gedachten in maar het zijn vooral platte karakters, en dat vond ik wel prettig. De laatste paar honderd pagina’s waren wel een beetje ploeteren. De schrijver leek te willen bewijzen in schrift dat het ook echt allemaal kon. Ik had liever gehad dat hij het iets meer had gepostuleerd. Maar het geheel van de trilogie blijft vijf sterren houden, aanrader voor iedereen!

1018. The Dark Forest

Het vervolg op The Three Body Problem van Cixin Liu (2016, 528 pagina's), en misschien nog wel beter.  The Wallfacers, de maatschappelijke ontwikkeling in afwachting van de komst van de Trisolarans, interplanetaire verhoudingen die nopen tot uitroeien, etc.

1012. Verbonden

Heel goed boek, scifi, van Octavia E. Butler (1979, 370 pagina’s). Niet door de science maar door de confrontatie met het slavenleven in de Verenigde Staten begin 19de eeuw.

970. The Three-Body Problem

Heel goede scifi van Cixin Liu (440 pagina’s, 2008). Met wetenschappelijke noties en spanningsopbouw. Buitenaards leven bedreigt de mensheid, maar misschien verdient de mens het wel om niet meer dominant te zijn op aarde?

164/1001. Ik, robot

Echt goed boek (weer) van Isaac Asimov (1955, 255 pagina’s). Beetje detective-achtige verhalen over de toepassing van de drie wetten der robotica:

1. Een robot mag een mens geen letsel toebrengen, noch, door passief te blijven, een mens letsel laten overkomen.

2. Een robot moet de door mensen gegeven orders gehoorzamen behalve wanneer die orders in strijd zijn met de Eerste Wet.

3. Een robot moet zichzelf beschermen zolang of voor zover dat niet met de Eerste of Tweede Wet in strijd is.

Overigens voor het eerst sinds 2016 (…) weer een duizend-en-één boek op dit blog. 

879. The Man in the High Castle

Philip K. Dick (1962, 236 pagina’s).

847. The Doomed City

(Wederom) Knappe scifi van Arkady en Boris Strugatsky (1968, 464 pagina's). Setting is een stad tussen een onbegrensd hoge muur en een dito diepe afgrond waarin de van verschillende plekken en tijden van aarde geplukte bewoners worden blootgesteld aan bizar wisselende omstandigheden (grote groepen apen, geen daglicht, heel veel afval, een kidnappend rondwandelend rood huis, etc.) waarmee men moet leren omgaan. Het experiment is een experiment. Als het een experiment is ten minste, en niet een nachtmerrie of iets anders. In elk geval geeft deze setting een hoop aangrijppunten voor maatschappijkritisch beschouwingen, wat er weer voor zorgde dat het meer dan een decennium op de plank lag voordat de broers het aandurfden te publiceren.

Roerich, Doomed City

843. De MeesterDromer

Nog een geslaagde scifi-roman van Ursula’s LeGuin (1971, 192 pagina’s): in een nabij-toekomstige wereld wijzigen de dromen van een (1) man, George Orr, met terugwerkende kracht de werkelijkheid. En dat is niet altijd prettig. Hij komt daarvoor in behandeling bij een droomspecialist met droommachine, die al snel de potentiële voordelen van deze kwaal ziet (voor zichzelf). De aangestuurde dromen blijven lastig controleerbaar, voor Orr, en lastig aanstuurbaar voor de dokter. De thema’s van strijd tussen de dokter en de patiënt, en van de liefde die parallelle werelden overstijgt zijn me duidelijk. De rol van de schildpadachtige buitenaardse wezens minder... Niettemin is ook dit boek weer een aanbeveling waard.

839. De ontheemde

Heel goede scifi van Ursula LeGuin (1975, 352 pagina's). Plot is als volgt. Een briljant wetenschapper, Shevek, groeit op een maan bij een planeet. Op die maan heerst een extreem anarchistisch-socialistisch regime: geen bezit, geen regering, alles vanuit het belang van het geheel van de maatschappij. De opofferingsgezindheid is ook nodig want de planeet is schraal, met regelmatige hongerperioden. De samenleving op de maan is ontstaan toen 170 jaar eerder een grote groep mensen wegging bij de moederplaneet. Op de planeet is een overdadig, kapitalistisch systeem. Shevek heeft een overkoepelende, prijswinnende natuurkundige theorie ontwikkelt die hij gaat uitdragen op de planeet. Hij is daarmee de eerste sinds de emigratie die naar de planeet gaat. Geconfronteerd met het verschil met zijn thuisbasis komt hij tot inzichten over wat de meest wenselijke maatschappij-inrichting is. Met inachtneming van de onvolkomenheden die er overal zijn. De Aarde komt zijdelings ook nog aan bod: de mensheid heeft de planeet zo uitgewoond dat het een nauwelijks bewoonbare dorre boel is geworden.

809. Ballings planeet

Op aanraden ben ik begonnen aan de science fiction van Ursula Le Guin. De eerste confrontatie is dit boek uit 1966 (158 pagina's, oorspronkelijke titel: Planet of Exile) en het smaakt naar meer. Prettig leesbaar, heldere karakters, heldere verhaallijn, voldoende spannend, voldoende open, en een vleugje 'human' love interest. Op naar de volgende drie die klaarliggen.

795. Rendez-vous with Rama

Op aanraden gelezen science fiction. Arthur C. Clarke (1973, 250 pagina’s), erg goed.

789. Hard To Be a God

Heel goede Russische science fiction van de broers Arkady & Boris Strugatsky (1964, 250 pagina's). Ik had het me nooit zo gerealiseerd maar scifi en fantasy waren natuurlijk fantastische genres om redelijk vrijuit te kunnen schrijven in tijden van censuur.

Dit boek is het verhaal van Anton, een undercover agent van een toekomstige Aarde. Hij is als historian geplaatst op een andere wereld, die nog niet zo ver is ontwikkeld; een beetje het niveau van de Middeleeuwen. De machthebber moordt mensen met enige ontwikkeling uit en voorkomt zo - zo weet Rubata (=Anton) - de ontwikkeling van deze andere planeet naar beter tijden. Hij mag echter niet ingrijpen in de natuurlijke ontwikkeling van de geschiedenis. De confrontatie met wreedheid en onrecht is echter intens, en raakt ook zijn geliefde: kan hij zich afzijdig houden?!

785. Eternal Sunshine of the Spotless Mind

Een gemis dat ik deze film met Jim Carrey nog nooit eerder had gezien: een unieke combinatie van science fiction en romantiek, en nog goed uitgevoerd ook. Aanrader!

783. eXistenZ

Weer een film op aanraden gekeken, science fiction uit 1999, 93 minuten lang, onder regie van David Cronenberg. Verhaal speelt zich af in de nabije toekomst: eXistenZ is het ultieme spel. Eenmaal gedownload via een bio-poort in de ruggengraat belooft het spel een belevenis die voor altijd de lijn tussen werkelijkheid en fantasie doorbreekt. In wat we zien wordt er gejaagd op de bedenkster van het spel, om haar en het spel te vernietigen. Samen met haar beveiliger duiken ze in het spel om te ontsnappen aan de dreiging. In de verdere film wordt steeds onduidelijker wat werkelijkheid en wat spel is. Daarnaast een hoop organisch materiaal dat nogal aanwezig langskomt, beetje viezig. Beelden ogen heeeel gedateerd, maar het verhaal is wel goed.

782. Melancholia

De “en meer” is dit keer een film die ik op aanraden met volle aandacht heb bekeken. Melancholia is een film van Lars von Trier uit 2010, en met 130 minuten geloof ik net wat langer dan de doorsnee-bioscoopfilm. In een van de hoofdrollen Kirsten Dunst, sinds “Bring it on” een van mijn favoriete actrices.

De intro van de film is direct prachtig: kunstzinnige beelden, vol symboliek en vooruitverwijzingen naar de film. In die beelden zit meteen ook iets vervreemdends, iets magisch (waarover later meer). De film speelt zich eigenlijk volledig af op een landgoed (met bijbehorende 18 holes golfbaan). Het eerste deel gaat over Justine, zij heeft haar bruiloftsfeest op dat landgoed (van haar zus Claire en man). De aanloop van het feest begint met vreugde maar wordt snel pijnlijk (voor mij om naar te kijken): ze arriveren veel te laat, alle gasten wachten, de speeches zijn bewust tenenkrommend, nadruk op kapitaal, de hele houding van de familie, de onhandelbare moeder. Omgangsvormen dus. Het wordt nog pijnlijker door het kwetsen van de bruidegom, de rare baas, en meer.

Deels volgt dit uit de hoofdplot: de planeet Melancholia komt op de Aarde af en dreigt haar te vernietigen. Vol angst wordt gekeken hoe haar pad loopt. Dit einde der tijden gevoel kan een hoop verklaren. Justine is echter ook daarbuiten wel raar, zij ‘weet’ dingen. Onder meer dat Melancholia, die voorbijschiet, toch de Aarde en al het kwaadaardige leven daarop zal vernietigen. En - spoileralert - dit gebeurt ook inderdaad.

De film heeft minder dynamiek dan ik uit de aanbeveling had gehaald, maar blijft lang in de gedachten hangen. Een aanrader dus.