976. De Jiddische Politiebond

Ook Pulitzer Prize-winnaar Michael Chabon heeft zich gewaagd aan een alternatieve geschiedenis waarin de Tweede Wereldoorlog anders verloopt. In dit verhaal is er een joodse staat gevestigd in Alaska (Jewlaska). Er wordt een moord gepleegd en een verlopen, maar vastberaden politieagent bijt zich vast in het oplossen van de zaak. Veel onrealistische ontwikkelingen, bijzondere, fictieve achtergrond, maffia, veel Jiddisch, de Messias; het las niet vlot, maar het kon me wel bekoren. Vier ballen.

573. Mosby's memoirs and other stories

Mijn vader kreeg dit boek ter gelegenheid van zijn 29ste verjaardag van zijn broer Ad. Dan hebben we het dus over 1972. Saul Bellow, de schrijver was toen gevestigde literaire orde, al kwam zijn Nobelprijs vier jaar later. Het boek bestaat uit 6 korte verhalen, met enigszins ontnuchterende verhalen over de (Amerikaanse) mensheid. Sterk is het verhaal over een eenzame oude vrouw die zich langzaam dood drinkt op het platteland, worstelend met de vraag wie toch haar Yellow House na te laten (niemand!). Niet veel minder, en erg joods, is het verhaal "The Old System" over rijkdom, armoede en familieverhoudingen/-vetes. Ook "Looking for Mr. Green" is eigenlijk wel heel goed: plichtsbesef kan de mens ver brengen (maar niet per se op de beoogde plek van bestemming). "The Gonzaga Documents" is een vermakelijke zoektocht met teleurstellende afloop (maar zo gaat het leven). In "A Father-to-Be" staat de man best wel kritisch tegenover de verloofde, maar het vertrouwde wint. Tot slot dan de titelgever, "Mosby's Memoirs", mogelijk was het mijn onbegrip, maar dat verhaal sloeg het minste aan. Overall weer literair geleerd over de menselijke natuur, zelfs wel wat gelachen, maar ondanks het beperkt aantal pagina's (180 pagina's) niet echt een tussendoortje. Ik weet niet hoe het mijn vader is vergaan, maar de sentimentele waarde was in elk geval niet heel groot: binnenkort is het te verkrijgen op www.boekwinkeltjes.nl.

559. Dit zijn de namen

Dit boek van Tommy Wieringa (2013, 305 blz.) is dusdanig geprezen in de pers en in de directe omgeving dat ik het van een bevriend collega heb geleend. Vooral de eerste 100 pagina's las ik lekker weg. Heldere zinnen in korte hoofdstukken met brede bladspiegel, maar toch duidelijk ' literair'. Twee verhaallijnen wissen elkaar af. Lijn 1 is een oude politiecommissaris, Pontus Beg, met weinig sociaal leven die ontdekt dat hij (waarschijnlijk) Joods is en dat verder uitzoekt samen met de laatste jood, een rabbijn, in zijn provinciestad, een grensstad aan de rand van de beschaving. Lijn 2 is een groep vluchtelingen die door een woestijn trekt (// het joodse volk) en na veel ontberingen gedecimeerd aankomt in de stad van de politiefunctionaris. Ze blijken het afgesneden hoofd van een van de groep mee te dragen als afgod (// gulden kalf) en zo komen de verhaallijnen samen. Het verhaal doet me sterk denken aan het eerder op dit blog beschreven boek Wachten op de barbaren van Coetzee. Daar immers ook een magistraat op een buitenpost die sympathie krijgt voor een groep 'anderen'. Dat boek maakte echter meer blijvende indruk op me en had niet zo'n zwak einde als dit boek (namelijk - spoiler alert!: Beg ontfermt zich over de jongste die door de woestijn is getrokken en raadt hem aan jood te worden?!).

546. De beste verhalen van Ephraim Kishon

Mijn ouders verkopen hun boekenkasten leeg via boekwinkeltjes.nl. Deze bundeling van korte, satirisch humoristische verhalen van Ephraim Kishon heb ik uit de stapel "nog te plaatsen"-boeken geplukt (1978, 290 pagina's). Aardig, vermakelijk, maar geen boek om te behouden of schrijver om meer van te willen lezen. Retour dus voor de verkoop!