928. De levens van Jan Six - een familiegeschiedenis

Boek van Geert Mak over de familie Six. Ik merk dat ik toch lichte agressie krijg bij overerfde bijzondere status.

765. Ratten op de trap

Mijn lezen is bijna tot stilstand gekomen door werk en allemaal eenvoudig vermaak als youtube en Netflix. Deze detective uit de jaren '60 van F.R. Eckmar (=  pseudoniem van Jan de Hartog, dat niet toevallig klinkt als "verrek maar"!) ging nog net tussendoor. Met een Agatha Christie-achtig plot was het aardig, misschien zelfs verfilmbaar. Meest genoten echter van het tijdsbeeld dat door de pagina's heen naar voren komt: de toneelwereld, het roken, de man-vrouw-verhouding, de gevatheid, het trage tempo. Lekker!

748. Dagboek van een getuige

Niet heel goed geschreven emo-niemendalletje van Astrid Holleeder (2017, 272 pagina's), waarmee ze haar inkomen met de feestdagen gegarandeerd aardig aanvult na het ongekende succes van Judas. Beeld dat Astrid van zichzelf schetst is dat van de lieve, zorgzame oma die geniet van huiselijkheid, kinderen en kleinkinderen, maar door het haperende justitiesysteem wordt tegengewerkt als getuige.

706. Oranje tegen de Zonnekoning

Historisch boek van Luc Panhuysen (600 pagina's, 2016) over de strijd tussen Prins van Oranje Willem III en Zonnekoning Lodewijk XIV. Soepel geschreven, interessante geschiedenis. Ze komen er beiden - als vakmannen - goed uit. Voor het eerst weet ik ook hoe het kwam dat Willem III koning van Engeland heeft kunnen worden (William & Mary). En de Jacobijnen, snap ik ook. En Versailles moet ik ook weer eens bezoeken. Dichterbij maar eens hardlopen naar Honselerdijk. En het rampjaar 1672, dat moet ik ook zeker niet vergeten.

701. Judas

Indrukwekkend, soepel lezend 'testament' van de zus van Willem (Wim) Holleeder, Astrid Holleeder (2016, kleine 600 p.). Al is een kwart waar, is het een heel enge vent.

628. MOCRO MAFFIA

Ondertitel luidt "Geld, ambitie, hoogmoed en verraad in de onderwereld" (226 pagina's, 2015). Tip voor toekomstige lezers: hecht je niet aan personages, ze gaan namelijk vrijwel allemaal dood. Misdaad lijkt maar heel kort en heftig te lonen. Schokkend vond ik (al is dat misschien eigenlijk wel bekend) de criminogene factoren in de Marokkaanse gemeenschap in Nederland (en daarmee bedoel ik ook uitsluiting en non-acceptatie) en de kennelijke 'platheid' van de politie. Titel is trouwens enigszins misleidend, want het gaat veel over Marokkanen, maar zeker niet uitsluitend, gaat meer om beeld van de Amsterdamse onderwereld. Ondertitel past wel geheel. Overall: nuttig om te hebben gelezen, veel van de namen beklijven niet, het fenomeen wel.

625. De gekooide recherche

Spraakmakend boek van oud-journalist en oud-rechercheur uit Amsterdam, Michiel Princen (maart 2015, 308 pagina's). Twee delen in het boek: 1) beschrijving van 'zijn' onderzoeken naar Paarlberg (Endstra, Holleeder) en oplichter Jonathan Tobing, 2) aanklacht tegen de politieorganisatie en de daar heersende cultuur (management by cliché, capaciteit als excuus, ingedut, hiërarchisch, ongestructureerde werkwijze, niet intelligent genoeg). Interessant en geloofwaardig. Auteur klopt zichzelf wel wat veel op de borst.

392. Woutertje Pieterse (2)

Het tweede deel van Jan Kruis' verstripping van Multatuli's Woutertje Pieterse (1890/2010; 114 pagina's) heb ik net als het eerste deel met redelijk wat plezier gelezen. Aardig tijdbeeld en totaal onherkenbare, maar wel inleefbare belevingen van een welwillende, maar socially awkward jongeling. Het oorspronkelijke non-einde is hierbij bevredigend ingevuld door Jan Kruis: Woutertje gaat Multatuli achterna door als ambtenaar in de oost te gaan werken.

386. Woutertje Pieterse (1)

Multatuli's Woutertje Pieterse met ondersteunende tekeningen van Jan Kruis (1890/2006; 130 pagina's; eerste deel): dromerig, slim jochie groeit op in het bekrompen, verzuilde Amsterdam van de tweede helft negentiende eeuw. Aardig genoeg om ook het tweede en laatste deel bij de bibliotheek te willen gaan lenen.

378. Op de tram

Journaliste en politicologe Jorie Horsthuis beschrijft haar belevenissen als tramconductrice in Amsterdam (2011, 260 pagina's). Passagiers en collega's blijken een goede bron voor vaak vermakelijke, soms schokkende en altijd leerzame verhalen. Ik denk daarbij onder meer aan het lingo van de GVB-leidinggevenden, de onderlinge contacten tussen de bestuurders en controleurs, de overlast van groepen Marokkaanse jongeren en de overgang naar de OV-chipkaart. Aardig om te lezen dus, maar omdat wat passeert enkel wordt beschreven en nooit be- of veroordeeld, blijft het wel wat oppervlakkig.