1022. Pilaren van de Aarde

Op aanraden van o.m. Alex H. gelezen boek van Ken Follett (1990, 1010 pagina’s). Heel soepel leesbaar, vermakelijk als een damesroman plus. De plus is dan de historische achtergrond, maar verder is het best een dun verhaal, met veel stereotypische hoofdfiguren.

927. De sterrengever

Jojo Mozes (2019, 420 pagina’s). Zoetsappig als een damesroman, maar mooi, filmisch geschreven.

893. Mrs. Degas

Roman van Arthur Japin over het leven van schilder Edgar Degas, en dan vooral over zijn omgang met Estelle, zijn muze en schoonzus (2020, 305 pagina's).

639. De pop

Indrukwekkende, grootse, positivistische roman uit en over Polen in de 19de eeuw, geschreven door Boleslaw Prus (1887, 940 pagina's). Graag raad ik deze aan iedereen aan die houdt van schrijvers als Dostojewski, Tolstoj, Zola.

597. De logica van het moorden

Echt briljante debuutroman van Aifric Campbell (2009, 420 blz.), toevallig voor mijn vakantie naar Mallorca opgepikt bij Broese in Utrecht: spannend, vol relevante inzichten, mooi geschreven. Voor een korte samenvatting van het verhaal is deze zin een link. "Het is mijn overtuiging dat psychoanalytici charlatans zijn." "Alleen omdat we geen joden meer vergassen is de holocaust nog niet voorbij."

596. Ik kom terug

Boek van Adriaan van Dis (2014, 290 blz.) over de laatste maanden van zijn bejaarde moeder. Over hun moeizame relatie, over haar leven, over Indië, over de 20ste eeuw, over sterven, over familie, over eerlijkheid, over het menselijk bestaan, over de dood. Begrijpelijk genomineerd voor de Libris-literatuurprijs, al spreekt mij het soms wat poëtische taalgebruik van Van Dis niet bijzonder aan. Binnenkort te bespreken in de boekenclub.

559. Dit zijn de namen

Dit boek van Tommy Wieringa (2013, 305 blz.) is dusdanig geprezen in de pers en in de directe omgeving dat ik het van een bevriend collega heb geleend. Vooral de eerste 100 pagina's las ik lekker weg. Heldere zinnen in korte hoofdstukken met brede bladspiegel, maar toch duidelijk ' literair'. Twee verhaallijnen wissen elkaar af. Lijn 1 is een oude politiecommissaris, Pontus Beg, met weinig sociaal leven die ontdekt dat hij (waarschijnlijk) Joods is en dat verder uitzoekt samen met de laatste jood, een rabbijn, in zijn provinciestad, een grensstad aan de rand van de beschaving. Lijn 2 is een groep vluchtelingen die door een woestijn trekt (// het joodse volk) en na veel ontberingen gedecimeerd aankomt in de stad van de politiefunctionaris. Ze blijken het afgesneden hoofd van een van de groep mee te dragen als afgod (// gulden kalf) en zo komen de verhaallijnen samen. Het verhaal doet me sterk denken aan het eerder op dit blog beschreven boek Wachten op de barbaren van Coetzee. Daar immers ook een magistraat op een buitenpost die sympathie krijgt voor een groep 'anderen'. Dat boek maakte echter meer blijvende indruk op me en had niet zo'n zwak einde als dit boek (namelijk - spoiler alert!: Beg ontfermt zich over de jongste die door de woestijn is getrokken en raadt hem aan jood te worden?!).

510. Ventoux

Boek van Bert Wagendorp (2013, 290 pagina's) over vriendschap, liefde en seks, wetenschap, journalistiek, misdaad en wielrennen. Verhaal over de uiteenlopende ontwikkelingen in de levens van vijf vrienden met veel plezier en in vlot tempo gelezen, ook al is het af en toe wat bij elkaar gezocht en - ondanks de gedichten, wetenschappelijke verhandelingen en filosofische quotes - wat oppervlakkig.