924. Kom mee Kees

Kikker Kees en zijn vader zijn op weg naar een concert van De Kwakers. Ze hebben haast en pa heeft geen geduld voor alle vertragingen van zoonlief. Totdat dat zijn leven redt. Uit 2021, veertig pagina’s, Loes Riphagen.

923. Ukkie

Leuk getekend prentenboek over een kleine jak die graag snel groot wil zijn. Van Lu Fraser en Kate Hindley, op rijm vertaald door Bette Westera (2020, 32 pagina’s).

921. Spoken kloppen niet

Beer en Bosmarmot zijn dikke vrienden. Beer nodigt ook Eend uit, maar dat maakt Bosmarmot heeeel jaloers. Uiteindelijk leren ze toch samen spelen. Gelukkig maar. Van Eulalia Canal (2016, 39 pagina’s).

919. De haas zonder neus

Werk van Annabel Lammers, vertaald uit het Duits in 2021, 28 pagina’s. De Duitse titel was trouwens leuker: Das Hase ohne Nase.

918. Superlama

Een voelboek over een SuperLama (12 pagina’s, kennelijk de aandachtsspanne van een baby/peuter).

783. eXistenZ

Weer een film op aanraden gekeken, science fiction uit 1999, 93 minuten lang, onder regie van David Cronenberg. Verhaal speelt zich af in de nabije toekomst: eXistenZ is het ultieme spel. Eenmaal gedownload via een bio-poort in de ruggengraat belooft het spel een belevenis die voor altijd de lijn tussen werkelijkheid en fantasie doorbreekt. In wat we zien wordt er gejaagd op de bedenkster van het spel, om haar en het spel te vernietigen. Samen met haar beveiliger duiken ze in het spel om te ontsnappen aan de dreiging. In de verdere film wordt steeds onduidelijker wat werkelijkheid en wat spel is. Daarnaast een hoop organisch materiaal dat nogal aanwezig langskomt, beetje viezig. Beelden ogen heeeel gedateerd, maar het verhaal is wel goed.

782. Melancholia

De “en meer” is dit keer een film die ik op aanraden met volle aandacht heb bekeken. Melancholia is een film van Lars von Trier uit 2010, en met 130 minuten geloof ik net wat langer dan de doorsnee-bioscoopfilm. In een van de hoofdrollen Kirsten Dunst, sinds “Bring it on” een van mijn favoriete actrices.

De intro van de film is direct prachtig: kunstzinnige beelden, vol symboliek en vooruitverwijzingen naar de film. In die beelden zit meteen ook iets vervreemdends, iets magisch (waarover later meer). De film speelt zich eigenlijk volledig af op een landgoed (met bijbehorende 18 holes golfbaan). Het eerste deel gaat over Justine, zij heeft haar bruiloftsfeest op dat landgoed (van haar zus Claire en man). De aanloop van het feest begint met vreugde maar wordt snel pijnlijk (voor mij om naar te kijken): ze arriveren veel te laat, alle gasten wachten, de speeches zijn bewust tenenkrommend, nadruk op kapitaal, de hele houding van de familie, de onhandelbare moeder. Omgangsvormen dus. Het wordt nog pijnlijker door het kwetsen van de bruidegom, de rare baas, en meer.

Deels volgt dit uit de hoofdplot: de planeet Melancholia komt op de Aarde af en dreigt haar te vernietigen. Vol angst wordt gekeken hoe haar pad loopt. Dit einde der tijden gevoel kan een hoop verklaren. Justine is echter ook daarbuiten wel raar, zij ‘weet’ dingen. Onder meer dat Melancholia, die voorbijschiet, toch de Aarde en al het kwaadaardige leven daarop zal vernietigen. En - spoileralert - dit gebeurt ook inderdaad.

De film heeft minder dynamiek dan ik uit de aanbeveling had gehaald, maar blijft lang in de gedachten hangen. Een aanrader dus.

781. De oorlog heeft geen vrouwengezicht

Geïnspireerd geraakt dit boek van Nobelprijswinnares Svetlana Alexijevitsj als luisterboek ‘gelezen’. Ruim 14 uur aan interviews met 100-en vrouwen die in het Russische leger hebben gediend, voorgelezen door Nelleke Noordervliet. “Leed is een apart soort kennis.”, is een quote uit het boek. Het leed druipt er in elk verhaal vanaf. Wat hebben de Russen afgezien voor Moedertje Staat, zag elders dat 17% van de bevolking in de Tweede Wereldoorlog is gesneuveld. Het zijn vooral de verhalen over de kleine, normale dingen die indruk maken. De liefde, het sneuvelen van kinderen, de vreugde van zon en wat eten. Het geheel is wat overweldigend, in de helft was de boodschap zeker ook geheel overgekomen.

733. Red Seas Under Red Skies

Boek 2 van de Gentleman Bastard Sequence (2002, 592 blz.) was weer aardig vermakelijk en de uiteindelijke plot slim, maar ik ben er toch niet zo enthousiast over als over Boek 1: drie sterren (en Boek 3 gaat vooralsnog ongelezen terug naar de bieb).

684. Twee uur

Journalistiek boek van Ed Caesar (2015, 267 blz.) over het bereiken van de magische grens van een marathon binnen 2 uur. Ik denk dat ik het nog wel ga meemaken in mijn leven.

683. Heren van de thee

Hella S. Haasse (1992, 322 pagina's).

675. IJsprinses

Literaire thriller van Camilla Lackberg (2004, 640 p.). Aardig, maar niet briljant, hoef niet meer van haar te lezen.

660. Waarover ik praat als ik over hardlopen praat

Autobiografisch boek van Haruki Murakami (2010, 204 blz.) over hardlopen en over zijn leven als schrijver. Een serieuze loper is iemand die meer dan 200 km per maand hardloopt. Vindt hij, en daarin kan ik mij wel vinden. Hij probeert elke dag 1 uur hard te lopen, gemiddeld. Ook een mooi streven, al mag het ook een andere sport zijn wat mij betreft. Verder vooral lekker alleen lopen en niet te veel praten, maar lopen.

4/5 (voor hardlopers)

657. De mens als duurloper

Als je aan het trainen bent voor de marathon heb je het idee dat je je helemaal suf loopt. Dat blijkt best mee te vallen als je dit boek van Jan Knippenberg leest. Hij beschrijft hoe vroeger en over heel de wereld veel verder werd gelopen. Inspirerend.