1065. The Forest

Vierde boek van Edward Rutherfurd (890 pagina's, 2000) op dit blog. Vertrouwd concept van eeuwen geschiedenis aan de hand van verhalen over een bepaald gebied uit verschillende tijden, met terugkerende families. Extra vermakelijk omdat ik tijdens het lezen in Engeland was, onder meer in The New Forest.

1059. In too deep

Op vakantie verleid om de nieuwste Reacher-thriller te kopen (2024, 384 pagina's). Deze niet alleen geschreven door Lee Child, maar ook door zijn jongere broer Andrew Child. Prettig leesbaar uiteraard, maar verder dertien in een dozijn. Laat de reeks verder maar voor wat het is.

1049. The Book of Strange New Things

Goed boek van Michel Faber (2014, 586 pagina’s). Een man, dominee, reist naar een verre planeet om daar het woord Gods te verkondigen aan de lokale bevolking, de Oasans. Hij is daarin succesvol, maar snappen ze wel echt waar het christendom over gaat? Zijn vrouw blijft op aarde achter. Zij is zwanger en het blijkt moeilijk de afstand in berichten te overbruggen. Zeker nu het op aarde totaal fout gaat door milieurampen en het instorten van gezag en orde. Knap geschreven en het einde is niet zozeer open als een aanmoediging om te denken over hoe het verder kan gaan. 

1044. De zaaier

Boek uit 1993 van Octavia E. Butler (400 pagina’s): na wereldwijde klimaatverandering en economische crises belandt Amerika in 2020 in chaos: moorden, plunderingen, verkrachtingen. We volgen een domineesdochter die - met een groeiende groep - op zoek gaat naar stabiliteit en rust. Zij voelt de emoties van anderen en heeft eigen religieuze ideeën. Het is een ander sterk boek van Butler, vijf sterren.

1030. Brandpunt

Meteen nog een Reacher van Lee Child gelezen (2001, 384 pagina’s). Minder goed dan de vorige maar nog steeds vermakelijk!

1024. Jachtveld

Na lange tijd (zie nummer 661) weer een Jack Reacher van Lee Child (1997, 400 pagina’s). Zeer vermakelijk vakantievoer, maar qua plot natuurlijk onzinnig.

1022. Pilaren van de Aarde

Op aanraden van o.m. Alex H. gelezen boek van Ken Follett (1990, 1010 pagina’s). Heel soepel leesbaar, vermakelijk als een damesroman plus. De plus is dan de historische achtergrond, maar verder is het best een dun verhaal, met veel stereotypische hoofdfiguren.

166/1001. The Master and Margarita

Een echte Russische / Oekraïense klassieker, van Bulgakov (uitgegeven 1966, 446 pagina’s). De duivel, met zijn entourage, bezoekt Moskou en zorgt voor de nodige opwinding en dodelijke wanorde. Parallel wordt het verhaal van Pontius Pilatus en zijn confrontatie met Jezus verteld. 

Lafheid is de ergste der zonden!

976. De Jiddische Politiebond

Ook Pulitzer Prize-winnaar Michael Chabon heeft zich gewaagd aan een alternatieve geschiedenis waarin de Tweede Wereldoorlog anders verloopt. In dit verhaal is er een joodse staat gevestigd in Alaska (Jewlaska). Er wordt een moord gepleegd en een verlopen, maar vastberaden politieagent bijt zich vast in het oplossen van de zaak. Veel onrealistische ontwikkelingen, bijzondere, fictieve achtergrond, maffia, veel Jiddisch, de Messias; het las niet vlot, maar het kon me wel bekoren. Vier ballen.

971. Turks gambiet

Een tweede boek over de inspecteur Fandorin, van Boris Akoenin (1998, 230 pagina’s). Ditmaal zijn de Russen in strijd met Turkije. De strijd wordt gesaboteerd en er vallen doden. Wie is de verrader? Hoofdrol voor feministe en aantrekkelijke vrouw Varja. Zelfs Erast gaat er wat van blozen.

964. Leviathan

 Heerlijke klassieke detective van de Russische schrijver Boris Akoenin (1998, 255 pagina’s). Agatha Christie-achtig.

880. Hotel

Meegenomen uit een mini-bieb na het eerdere lezen van The Moneychangers van dezelfde schrijver, Arthur Hailey. Deze keer gaat het over de hotelsector in de jaren 60 (1965, 408 pagina's). Behoorlijke pulp, duidelijk geschreven voor verfilming, en dat is nog gebeurd ook; zowel als film, als als tv-serie.

834. De Kat en de Generaal

Dit tweede boek van Nino Haratischwili is ook groots van opzet maar uiteindelijk beduidend minder dan Het achtste leven (voor Brilka). Omdat het magisch realisme ontbreekt worden de plotlijnen ongeloofwaardig(er). De karaktervorming moet je wel heel graag in mee willen gaan om het zweem van werkelijkheid te laten hebben. Beste vind ik de beschrijvingen van het gevoel van mensen die huis en haard hebben verlaten om hun geluk elders te beproeven (van Sowjetdeelstaat naar het westen).

826. Macbeth

In de Kerstvakantie eindelijk toegekomen aan het lezen van dit geleende boek (2018, 500 pagina’s). Jo Nesbø heb ik eerder al iets van gelezen. In een grijs verleden, maar ik vond het geloof ik beter dan dit. De hoofdpersoon roept geen sympathie op, de karakters zijn weinig ontwikkeld, de plotlijnen te eenvoudig.

703. De angst van het verraad

In de decennia na de Tweede Wereldoorlog was die oorlog denk ik een dankbare bron voor schrijvers om hun plot rond te krijgen: mensen kunnen zijn verdwenen, of toch niet, mensen hebben vermoord en er mee weg kunnen komen, rijk zijn geworden (maar hoe?), aan de kant van de communisten blijken te staan (oh nee!), etc. Hammond Innes gebruikt in dit boek (1977, 265 p.; oorspronkelijk titel North Star) een paar van deze mogelijkheden. Als tijdsbeeld aardig, als thriller oké, maar overall niet echt goed.

636. Gangster Anders en zijn vrienden (en een enkele vijand)

Vermakelijk tussendoortje, voor mijn verjaardag gekregen van Leonie G., erg attent en leuk. Roman geschreven door Jonas Jonasson (2015, 306 blz.). Wat kluchtig boek, maar door de zelfspot, de religiespot en de vlotte schrijfstijl met korte hoofdstukjes lekker weg te lezen in een dagje of wat.

597. De logica van het moorden

Echt briljante debuutroman van Aifric Campbell (2009, 420 blz.), toevallig voor mijn vakantie naar Mallorca opgepikt bij Broese in Utrecht: spannend, vol relevante inzichten, mooi geschreven. Voor een korte samenvatting van het verhaal is deze zin een link. "Het is mijn overtuiging dat psychoanalytici charlatans zijn." "Alleen omdat we geen joden meer vergassen is de holocaust nog niet voorbij."

598. The Lies of Locke Lamora

Fan-tas-tische fantasy, geschreven door Scott Lynch (2006, 740 blz.). Origineel, boeiend, slim, binnen drie dagen doorheen gedenderd: vijf sterren waard.

596. Ik kom terug

Boek van Adriaan van Dis (2014, 290 blz.) over de laatste maanden van zijn bejaarde moeder. Over hun moeizame relatie, over haar leven, over Indië, over de 20ste eeuw, over sterven, over familie, over eerlijkheid, over het menselijk bestaan, over de dood. Begrijpelijk genomineerd voor de Libris-literatuurprijs, al spreekt mij het soms wat poëtische taalgebruik van Van Dis niet bijzonder aan. Binnenkort te bespreken in de boekenclub.

586. Het puttertje

Dit is het eerste boek dat ik ooit van Donna Tart heb gelezen (2013, 928 pagina's). Vermakelijk, weinig hoogdravend en vaak niet maar af en toe ook wel spannend verhaal over een "gestolen" schilderij en zijn nieuwe "baasje". Voor het overige maak ik mij er makkelijk vanaf door te linken naar de recensie van NRC, waarin ik mij geheel kan vinden. http://www.nrc.nl/boeken/2014/08/12/teruglezen-drie-eenheid-amerikaanse-literatuurkritiek-beklaagt-zich-over-succes-het-puttertje Met de Boekenclub zijn we het schilderij zelf gaan bekijken in het Mauritshuis, en dat is zeker de moeite waard. http://www.mauritshuis.nl/nl-nl/ontdek/mauritshuis/hoogtepunten-mauritshuis/het-puttertje-605