865. Beween the Woods and the Water

Ooit werd dit boek / deze reeks me aanbevolen door goede vriend Sybrand. Voor mijn verjaardag kreeg ik deel 2 van deze beschrijving van de wandeltocht van Patrick Leigh Fermor van Hoek van Holland naar Constantinopel in 1933 (289 pagina’s, 1986). Hij was toen 18 jaar jong maar schreef het verslag in de jaren tachtig. De wandeltocht is indrukwekkend, de beschrijving fraai; in een periode dat Europa binnenkort heftig gaat veranderen. Maar... Het taalgebruik was voor mij soms wat te bloemrijk en er komt een beeld op van heel geprivilegieerde jongeman die van kasteel naar landhuis mag wandelen, mee mag doen met de jacht, tripjes en diverse vormen van luxe. Inspirerend om ooit zelf in die regionen te gaan wandelen maar de andere delen hoef ik niet per se te lezen.

837. Eenzaam

Boek van Boudewijn Buch over eenzame eilanden, vuurtorens, boeken (1992, 250 pagina's). Passend thema voor deze dagen van voortgezette sociale distantie.

799. Desert Eco Tours Israel - Jordan - Egypt

Foto's en reisquotes uit deze landen (74 pagina's).

712. American Gods

Indrukwekkend, prijswinnend epos van Neil Gaiman (2001, gelezen in de jubileumeditie 2011, met 12.000 meer woorden, 760 pagina's).

Grondidee van het boek is dat goden leven doordat ze worden aanbeden. Al de oude goden die ooit mee zijn gekomen naar Amerika verliezen volgelingen en daarmee kracht. De nieuwe goden van televisie, internet, drugs, geld winnen aan kracht. De oude goden worden vermoord door de nieuwe. Dit leidt tot strijd, maar wie wint de oorlog?

697. Mensen op Mars

"Relaas van een manmoedige poging" door het project Mars One om mensen (one way) naar Mars te sturen, opgetekend door Joris van Casteren (2016, 340 pagina's). Interessant, vermakelijk, maar niet bijzonder (en ik denk niet dat ik de schrijver zelf ooit bij me thuis op bezoek zou willen hebben gezien zijn vermogen om in een paar beschrijvende woorden een vernietigend oordeel te laten doorklinken...). Spoiler alert: Mars One gaat niet de eerste mensen naar Mars brengen.

649. Atlas van verdwenen steden

De wereld kent behoorlijk wat verlaten steden. Dit boek geeft de locatie en achtergrond van enkele tientallen daarvan. Samengebracht door Aude de Tocqueville (2014, 150 blz.).

635. Deep South

Schrijver Paul Theroux, bij mij vooral bekend door The Great Railway Bazaar en door de tv-series van zijn zoon Louis, is voor de verandering eens niet door Afrika of Azië getrokken, maar door het Diepe Zuiden van Amerika. Wat hij in Alabama, Texas, Louisiana, Arkansas, etc. aantrof verschilde echter niet wezenlijk van de exotische bestemmingen: werkloosheid, armoede, discriminatie, honger, analfabetisme, sterke rol religie. Literair, mooi opgetekend. Hij maakt zich druk over het feit dat er heel veel liefdadigheid naar het buitenland gaat, maar er geen steun is voor het zuiden. Vooral Clinton en zijn foundation moet het daarbij ontgelden. Wapenbezit is ook dankbaar thema. Net als het zuidelijke eten. Al met al zou ik het wel eens met eigen ogen willen zien, al zijn er waarschijnlijk aantrekkelijker vakantiebestemmingen die voorrang krijgen.

567. The Man Who Cycled The World

Mark Beaumont fietste in 2007/2008 in 194 dagen en 17 uur rond de wereld (29,446 km) en werd daarmee recordhouder voor het Guinness Book of World Records. Dit boek (2009, 598 pagina's) is zijn reisverslag. Inmiddels is rond de wereld fietsen nog veel sneller gedaan, maar zijn reis met elke dag in zijn eentje 100 mijl (!) fietsen  is indrukwekkend.

561. Murder packs a suitcase

Lekker niemendallige thriller van Cynthia Baxter (2008, 294 blz.) over herintredende huisvrouw die als reisjournaliste naar Florida gaat en daar een moord op een andere verslaggever moet oplossen (om zelf niet verdachte te blijven). Eerste deel van een reeks (die ik verder nooit zal lezen).

558. Rail Away Europe

"De mooiste Europese treinreizen", het boek (228 pagina's, 2011) bij de heerlijk ontspannende televisieserie Rail Away (al 160 afleveringen!), gemaakt door Martin Kers en Hans Bouman. Inspireert tot het willen maken van vele treinreizen door Europa. Vaak niet meer de goedkoopste manier van reizen, maar je kan wel een boekje lezen, en je ziet nog eens wat!

548. Desert Traveler

Biografie van het indrukwekkende leven van Jean Louis Burckhardt (1784-1817), geschreven door Katharine Sim (1969, 450 pagina's). Zwitserse J.L.B., ontvlucht Napoleontische bezetting, wordt door de African Association gesponsord ontdekkingsreiziger in het Midden-Oosten: eerste westerse bezoeker in de moderne tijd van Petra, (her)ontdekker van Abu Simbel, hadj naar Mekka tussen alle moslims. Gefocust, eerzuchtig, bescheiden, slim, innemend, bepaald niet bang, avontuurlijk. Gestorven aan dysenterie. Ongelofelijk hoe veel er nog te ontdekken viel twee eeuwen geleden.

539. Petra rediscovered

Gedegen beschrijving van Petra The Lost City of the Nabateans, met veel illustraties (2003, 292 pagina's). Ik heb zeker niet alle teksten gelezen - grote delen te archeologisch technisch voor mijn toeristenbelangstelling - maar wat ik wel heb gelezen draagt bij aan het onthouden van wat ik met mijn eigen ogen heb mogen zien.

534. Petra - even wonderland van het verleden

Op onze vakantie in Jordanië bij Petra hebben we bespaard op een gids door deze rijk met foto's geïllustreerde  reisgids te kopen (2010, 114 pagina's). Ondanks het bijzonder slechte Nederlands gaf het - samen met de bordjes die bij de verschillende bezienswaardigheden staan - voldoende houvast voor een geslaagd bezoek aan dit (moderne) wereldwonder. We hebben een hele dag in de winterzon tussen, op en over de rotsen gelopen en het was allemaal zeer indrukwekkend.

474. Lima Peru

Inspirerend boek met kunst en foto's uit en over Lima, Peru (edited by Mario Testino, 2007, 288 pagina's). Erg kleurrijk, high en low brow kunst. Kijkend naar de beelden kreeg ik een jaren '70 en '80 gevoel, maar het meeste werk is uit de jaren '00 van deze eeuw. Misschien moet ik toch maar zelf ook eens gaan kijken daar.

470. 2012 in drie hoofdsteden

Weer zo'n fraai in eigen beheer uitgegeven fotoboek van Dunja H.H. Dreesens, dit keer met foto's van bezoeken aan Parijs, Kopenhagen en Berlijn (2013, 134 pagina's).

426. Berlin - Arnheim (Europa Radweg R1)

VAKANTIE IS AFZIEN

Vroeger - in mijn studententijd en daarvoor - was ik wel eens uitgeput en hongerig door fysieke inspanning. Nu breng ik mijn werkdagen lezend, typend en pratend door. En bij dorst of trek is de koffieautomaat of de kantine zo bereikt. ’s Avonds vragen het avondeten, de krant en een goed boek (vaker: de televisie) mijn aandacht en dan is het alweer bedtijd. Ik wil maar zeggen, ik leef in onverstoorde voorspoed en dat toont zich. Om dit Eerste-Wereld-probleem in elk geval één keer het hoofd te bieden heb ik in 2011 besloten in mijn eentje een lange fietstocht te maken. 
 
Voorbereiding  
Oorspronkelijk was het (niet echt) realistische idee naar Moskou op te trekken in de voetsporen van Napoleon 200 jaar geleden. Een beter doel diende zich aan toen bleek dat mijn vriendin in augustus 2012 een meerdaags medisch congres in Berlijn had. Voor de fietstocht Berlijn - Arnhem (2010, 185 pagina's) bleek er een werkelijk perfecte boek van Bikeline beschikbaar: ideale schaal voor fietsen (1:75.000) met vermeldingen van relevante informatie (bezienswaardigheden, uitkijkpunten, hotels, restaurants, sterke stijgingen, type weg, etc.). Dit maakt het welhaast onmogelijk om echt te verdwalen. Deze route maakt onderdeel uit van de grootse R1-fietsroute van Boulogne-sur-mer via Den Haag en Berlijn naar Sint-Petersburg. Helaas is de rest van deze route niet als Bikeline-boek beschikbaar. 
 
Na de nodige trainingskilometers en sportschooluren (RPM en spinning) ben ik tussen 23 en 29 augustus 2012 van Berlijn naar Nederland gefietst. Doel van deze vakantie was - zoals elke goede vakantie! - het doorbreken van het patroon van de activiteiten in de rest van het jaar. In deze vakantie daarom geen geestelijke activiteiten, maar ouderwets fysiek afzien. Hieronder per dag een korte impressie van de tocht.  

Dag 1: Berlijn - Potsdam - Lutherstadt Wittenberg  (138 km, 6.643 kcal)

 Na enkele genoeglijke en ontspannen dagen samen met Dunja in het hippe en bruisende Berlijn dook zij de congreshal in en stapte ik op mijn fiets, een Edelrose City-Maxi. Op deze dag zou de temperatuur gemakkelijk de 30+ graden Celsius bereiken. Om deze reden fietste ik extra vroeg en met extra water door de Brandenburger Tor de stad uit (zie foto), op weg naar Potsdam en het achterliggende platteland. In de gepasseerde dorpen inspireren de rijen flats met achterstandsallure (tijd voor een likje verf; bier en tatoeages bij de rondhangende bewoners) tot snel en ver doorfietsen. Opvallend is dat in zeker 30 jaar geleden gebouwde buurten gravel- en zandwegen liggen zoals je die in Nederland enkel aantreft in net opgeleverde VINEX-wijken (foto). Dat wegdek is geen glad asfalt, maar veel prettiger fietsen dan de nu en dan nog voorkomende stukken met een soort kinderkopjes.

In dit stuk van voormalig Oost-Duitsland tref je vooral veel landbouwgrond, ruimte en (beschermde) natuur. Op de eerste dag had ik dus meteen al het buitengevoel met landelijke geuren en beesten in de velden. Slaapplaats is Lutherstadt Wittenberg (van de 95 stellingen op de kerkdeur), voor zover gezien een aardig stadje. Na een grote Schnitzel met dito Weizenbier in de avondzon, vroeg naar bed. Ik ben onderweg!  

Dag 2: Wittenberg - Oranienbaum - Dessau - Bernburg (114 km, 4.439 kcal; 252 km, 11.082 kcal)
Op mijn stuur is een houder gemonteerd voor het routeboek. Dit dashboard liet aan het begin van de tweede dag meermalen los door het trillen op die *&;$^?&# kinderkopjes. Frustrerend. Uiteindelijk heb ik dit euvel gelukkig met brute kracht en een inbussleuteltje blijvend weten te fiksen. Tijdens een flink stuk langs het spoor trof ik midden in het bos een verlaten uitziend huis aan, met daarvoor een klein, verschrompeld vrouwtje. Mijn vriendelijke groet in het voorbijgaan werd gretig beantwoord door dit oude besje; we waren denk ik allebei blij met de aanspraak, hoe beperkt ook. Dorp en Slot Oranienbaum (van een Nassau; zie foto) zijn rap gepasseerd; er moeten immers kilometers worden gemaakt. Dessau heeft - door mij ongezien - Unesco-werelderfgoed (Bauhaus). In Bernburg heb ik geslapen in het Askania-hotel, toevallig naast de jaarlijkse Bernburger Weinmarkt. Ik zat hier met een wijntje aan een picknicktafel tegenover een dikkige jongeman die hoofdschuddend en vrij luid in zichzelf pratend een Cola-fles leegdronk (met niet alleen frisdrank, vermoed ik). Of het liefdesverdriet was of dat 'ie enigszins gestoord was weet ik niet, maar het maakte in elk geval een treurige en afschrikwekkende indruk. Ik heb dan ook maar afgezien van het aanknopen van een praatje (ook al had ik natuurlijk veel te vertellen).
 
In deze eerste dagen van de fietstocht dwaalden de gedachten ver, divers en breed af. De geuren onderweg stimuleerden dit. Werkgedachten, herinneringen over vroeger bij opa en oma, ooit gevoelde ambities en wat daarvan is terechtgekomen, de rol van geloof en de beste maatschappijinrichting, van alles dwarrelt door het hoofd, zonder overigens echt nieuwe inzichten op te leveren. Fluitend en zingend gaat het voort, veelal zonder andere mensen tegen te komen. Een kat die op het pad voor mijn fiets uit rende in plaats van één meter af te buigen naar de berm, was één van de meest interactieve belevenissen. De aanspraak die je tijdens het fietsen wel hebt, is vooral van mannen van pensioen­gerechtigde leeftijd. Zij willen dan niet alleen geïnteresseerd horen waarheen de reis gaat, maar ook graag vertellen wat zij zelf allemaal zo de afgelopen 60 jaar hebben beleefd op de fiets. De eventuele partner begint dan standaard na een paar minuten aan zijn arm te trekken om mij te bevrijden ('kom Helmut, we moeten verder, en deze jongeman vast ook'). Een onnodige ingreep, want ik maak graag zo’n obligaat praatje.
 
Vol goede zin reis ik dus westwaarts. De milde regenbuien verpestten mijn humeur niet. Fiets en kleding zitten na de meerdere regenbuien wel zo onder de modder dat ik voor het slapengaan moet schrobben en handwassen. Het fijne van de moderne sportkleding is dat deze de volgende dag hoogstens nog een beetje klam is, en dus meteen weer bruikbaar. Als je echt wilt, kan op zo’n tocht worden volstaan met één setje kleding.


 
Dag 3: Bernburg - Staszfurt - Blankenburg - Wernigerode  (126 km, 5.412 kcal; 378 km, 16.494 kcal)
De Harz is bereikt. Dit betekent continu klimmen en dalen, nog steeds veel over modderige paden. De dikke banden op mijn Edelrose tonen zich hiervoor prima geschikt. De ruim 10 kilo bagage achterop laat zich wel voelen, het frisse is er bij mij af. De uitzichten zijn fraai. Ik passeer deze dag de waterscheiding tussen Oost en West, tussen Elbe en Weser. Vlak voor Blankenburg blijkt bovenop een berg mijn voorband boterzacht. Aangezien ik geen zin had in plakken in de middagzon zonder water, heb ik eens gekeken hoe de band reageerde op gewoon opnieuw oppompen. Ik had geluk, zolang ik dat pompen niet te hard deed, hield 'ie het. Op de halfzachte band als een speer doorgefietst naar de volgende pleisterplaats, Wernigerode. Het centrum van dit vast ook fraaie stadje heb ik in het geheel niet gezien. Ik heb alleen de naast het hotel gelegen supermarkt leeg gekocht voor een diner van koekjes, wijn en broodjes met (vieze) haring en kipfilet (zie foto). Na deze traktatie heb ik nog wat gelezen om daarna onrustig te slapen, met angstdromen over glas op het fietspad en voor goed verruïneerde binnenbanden.


 
Dag 4: Wernigerode - Goslar - Einbeck  (105 km, 4.592 kcal; 483 km, 21.086 kcal)


 
Zondag, midden in de Harz. Mijn band was niet al te hard, maar leek ook niet veel zachter te worden. Verder regende het weer: afzien op zijn best (zie de spiegelfoto gemaakt aan het einde van de dag). Helaas heb ik deze dag ook moeten beleven dat de heuvel doorging waar mijn energie en lagere versnellingen ophielden. Eerst ben ik nog enkel halverwege gestopt om 'even op de kaart te kijken' en daarna alsnog naar de top te fietsen. Later op de dag heb ik bij gelegenheid gewoon het steilste stukje gelopen. Er was toch niemand die mij zag, dus zolang ik dit stil houd hoeft niemand te weten dat de maximaal 400 meter hoge heuvels te veel voor mij waren. Deze dag heb ik soms bewust stukken bospad en kinderkopjes gemeden door de hoofdweg te volgen (op instigatie van het routeboek van Bikeline: 'dit stuk is eigenlijk alleen geschikt voor fietsen met volledige vering'). Doorgetrapt tot het fraaie Einbeck met veel oude vakwerkhuizen. De salade en lasagne bij de dorpsitaliaan gingen er na de inspanningen van de dag gretig in. Het hotel was prima, maar ik heb wel beroerd geslapen (door de fysieke uitputting?).
 
Het lukte trouwens elke dag gemakkelijk om rond het middaguur met wat zoekwerk op de smartphone gevolgd door een enkel telefoontje een geschikt hotel te vinden voor circa 50 euro, inclusief uitgebreid ontbijtbuffet (broodje mee voor onderweg). Ik kwam dan zo rond 16:00 uur, uiterlijk 17:30 uur aan op de plaats van bestemming. De Duitse uitbaters hebben hierbij groot vertrouwen in de gasten: geen vooruitbetaling, geen borg, geen paspoort, gewoon sleutel krijgen en slapen. Fantastisch.
 
De smartphone in combinatie met een tijdelijk onbeperkt internetabonnementje voor Duitsland was erg praktisch. Ik kon gewoon mijn mailtjes lezen, berichtjes sturen via Whats-app, Wordfeuden, Google Maps raadplegen bij twijfel over de route, twitteren over de voortgang, teletekst lezen, etc. De wellicht uit het verhaal hierboven opdoemende gevoel van eenzaamheid was dus op zijn minst relatief. Niets in de wereld hoefde mij te ontgaan, ook bijvoorbeeld niet het persbericht van Minister Opstelten van Veiligheid en Justitie dat deze 'het geeltje' wil gaan afschaffen voor de handhaver op straat. Dit in verband met het aanvalsfront tegen de bureaucratie bij de politie. Op zo’n mooi voorstel kan je onderweg lekker een paar uur kauwen.  


 
Dag 5: Einbeck - Höxter - Detmold - Hövelhof (136 km, 5.106 kcal; 619 km, 26.192 kcal)

De zon schijnt deze ochtend, de pap in de benen warmt langzaam op, de Harz wordt verlaten: doorstomen. In Holzminden (na zo'n 40 km) in een fietshandel door een oude baas een nieuwe binnenband laten omleggen. De oude (de band, niet de baas) bleek al minimaal anderhalve dag te lekken bij het ventiel (een onplakbaar scheurtje). Een ruim half uur later blijkt het met knoertharde banden toch een stuk beter fietsen. Dat ik vlak langs de rivier de Elbe mocht fietsen, hielp ook. Na de lunch kwam ik bij de Externsteine in het Weserbergland. Bekend terrein omdat wij hier deze zomer toevallig ook een weekje waren geweest. Overnachten in Detmold, de grootste plaats in de buurt, zou in de rede liggen, maar overmoedig geworden door de harde band, ben ik doorgestiefeld naar Hövelhof. Aan het einde van de dag passeerde ik in de bossen meerdere militaire terreinen, en dorpjes met agressief rijdende testosteron-automobilisten. Ik vermoed een verband.
 

Dag 6: Hövelhof - Verl - Warendorf - Münster  (109 km, 3.125 kcal; 728 km, 29.317 kcal)


 
De zadelpijn bereikte deze dag nieuwe hoogtepunten en mijn spieren voelde ik te vaak. In de ochtend begon mijn kuitspier bijvoorbeeld spontaan te trillen tijdens het traplopen richting mijn hotelkamer op de derde verdieping. Later op de dag voelde ik kramp opkomen in mijn linkerkuit. Ik rook echter de stal en ik droomde over thuis zijn, dus dat soort kleinigheden vertraagde mij niet echt.
Van grootse bespiegelingen tijdens het fietsen is sinds de derde dag weinig meer over, het gaat om het hier en nu. Hoor ik daar een onbekende piep of ratel bij mijn fiets? Waarom doet zitten zo'n pijn en waarom voel ik in drie vingers van mijn rechterhand enkel tintelingen? Moet ik niet weer eens wat eten? Heb ik al mijn bagage meegenomen? Waar ben ik en hoeveel moet ik nog tot de volgende pauze, tot de volgende overnachting, tot thuis? Bij dergelijke praktische vragen kan het beste letterlijk worden stilgestaan. Veel pauzes dus, gelukkig in de zon (zie foto).
 
Bij het afladen van mijn fiets voor het hotel in Münster had ik mijn fietspompje van de fiets gehaald om diefstal te voorkomen. Aangezien ik het pompje echter op straat liet liggen, was het niettemin weg. Dit was het eerste wat ik onderweg kwijtraakte en dergelijk klein leed hakte er na zoveel kilometer zwaarder in dan verwacht; je raakt gehecht aan wat je hebt. De studentenstad Münster maakte echter veel goed. De winkels, de mensen en het vertier gaven een echt vakantiegevoel. Na het eten heb ik nog de spieren Thais laten masseren om verdere kramp te voorkomen; de masseuse vond het maar Wahnsinn zo'n lange fietstocht alleen. Mijn standpunt dat afzien bij vakantie hoort, vond weinig weerklank. 
 
Dag 7: Münster - Stadtlohn - Winterswijk  (93 km, 2.928 kcal; 821 km, 32.245 kcal)
De korte slotetappe. Tussen Münster en Stadtlohn ben ik nog enkele fraaie buitenplaatsen gepasseerd. Deze indrukwekkende buitenhuizen, de een nog kasteelachtiger dan de ander, zijn veelal (nog steeds) in privébezit (foto's). Ik passeerde ook veel paarden in de velden, kennelijk staat het Münsterland hierom bekend. Bijna ging het nog fout toen een pauw rakelings voor mijn banden de straat overschoot. Na een late lunch bij een Konditorei in Stadtlohn ben ik snel afgebogen naar het eerste Nederlandse station, Winterswijk. Na 821 km was ik er klaar mee en stapte ik op de trein naar Den Haag.
 
In bovenstaande kopjes staat per dag steeds de afgelegde afstand en het aantal verbrande kilocalorieën. Dit is gebaseerd op de registratie van mijn Garmin GPS-horloge 310 XT. Het totaal van ruim 32.000 kcal is het equivalent van 120 Marsrepen. Thuis bleek dat het netto gewichtsverlies van de 7 dagen doorfietsen liefst 800 gram was. Ik heb dus in elk geval goed gegeten en gedronken onderweg. 

 
Thuis
Terugkijkend ben ik tevreden met de gefietste kilometers (al was een ronde 1.000 km nog mooier geweest). De lichamelijke inspanning gaf niet alleen keiharde beenspieren en een puntgevoelige derrière, maar ook de beoogde geestelijke ontspanning. Duitsland maakte zoals altijd een uitstekende indruk. Alles is goed georganiseerd en betaalbaar, vakmanschap lijkt hier nog op elk niveau echt te worden gewaardeerd, de omgeving is fraai en divers. De vakantie heeft dus opgeleverd wat ik ervan verwachtte. Inmiddels heb ik ook een racefiets aangeschaft om nog minder te worden ingehaald tijdens het fietsen. Op zijn minst blijf ik dus wat langere dagtochten maken. Mocht het echter nog een keertje komen tot een meerdaagse fietstocht, kies ik wel voor een kortere afstand of voor reisgezelschap.
 
Zie eventueel verder ook @kaalmakreel op Twitter.


Gebruikt materiaal
Onderweg leer je de kwaliteit van je materiaal kennen en waarderen. Hieronder een overzichtje van de belangrijkste spullen (* = bagger, *** = doet wat het moet doen, ***** = perfect).
 
- Keen sandalen ***** (perfect voor wandelen, fietsen)  
- Edelrose City Maxi **** (geen materiaalpech, met de brede banden ideaal voor de soms slechte wegen, 11 naafversnellingen geven voldoende bereik, geen rugpijn e.d.)  
- Samsung Galaxy SII **** (GPS, internet, vermaak)
- Klickfix-kaarthouder **** (altijd de route in beeld op je stuur; de fietser helemaal in control)  
- Casual fietskleding van Gore / Dakine / Protective **** (Gore degelijk, Dakine hip, Protective meest praktisch; allemaal goed)
- Alpina-helm **** (nooit eerder met helm gefietst, op de tocht geen moment hinder van gehad, in het vervolg maar standaard op de racefiets)
- BBB-fietshandschoenen **** (leer, badstof, wasbaar)  
- Garmin 310 XT GPS-sporthorloge **** (handig voor koers, afstand, tijd, hartslag, calorieën)  
- Topeak fietspomp *** (pompt goed op elk type ventiel, helaas op straat laten liggen in Münster)
- Agu fietstassen **** (voldoende groot, waterdichte hoezen, nooit er afgevallen)  
- Garnier Ambre Solaire factor 30 (met tweemaal smeren per dag nergens verbrand (en ook niet echt bruin geworden))  
- Tifosi-zonnebril *** (meekleurende glazen, houdt zon en beestjes effectief uit de ogen)
- Pearl Izumi regenjas ** (fluorescerend dus verhoogde zichtbaarheid, maar bepaald niet waterdicht bij de armen)
 
Fietsambities  
Enkele tochten die ik nog wel wil ondernemen:
- De LF1 van Den Haag naar Den Helder (1 dag, 140 km)
- De LF1 van Boulogne-sur-mer naar Den Haag (3 dagen, 360 km)
- Maastricht - Den Haag (1 dag, 230 km)
- Den Haag - Waterloo (1 dag, 180 km)  
- Een (serie) col(s) met minimaal 12 haarspeldbochten (weekje vakantie)
- Rondje IJsselmeer - Den Haag - Amersfoort (1 ochtend, 100 km) 

Deze blogpost is - bewerkt - gepubliceerd in de LexKlets #3, oktober 2012. 

393. Lissabon & Adelaide 2009

Nog een fraai thuisgemaakt vakantiefotoboek (278 pagina's), ditmaal van uitstapjes naar Portugal en Australië.

350. Het reizen vereist sterke zenuwen

Van een collega kreeg ik dit verzamelwerk (2004, 338 pagina's) met een selectie korte verhalen van Bob den Uyl (1930-1992) te leen. Ik heb dit met zeer veel plezier gelezen. De herkenbare observaties van de eenzame reiziger, de sombere en soms zelfs gemene humor, de te bewuste en daardoor moeizame omgang met zijn omgeving, het fietsen als meest ideale reisvorm, de gang naar oude slagvelden, het sprak me allemaal enorm aan. Vijf sterren!

340. Chasing Che

Schrijver Patrick Symmes volgt de route die de jonge Ernesto 'Che' Guevara (1928-1967) en zijn vriend Alberto Granado (1922-2011) door Zuid-Amerika reden. Tussen hun tocht in 1952 en zijn tocht eind jaren negentig van de vorige eeuw is er veel veranderd in de wereld, maar soms bitter weinig op de plekken waarlangs hij rijdt. Door de mengeling van oude dagboekfragmenten van de twee G's en zijn eigen ervaringen zeker een interessant reisverslag.

Te koop tegen elk aannemelijk bod: 

Moto Guzzi V50 NATO III, bouwjaar 1984 (belastingvrij!), 64.000 km op de teller, veel nieuwe onderdelen.
SEPTEMBER 2011: VERKOCHT!!!

295. S.P.Q.R.

Anekdotische reisgids voor Rome van Luc Verhuyck.

3605 minuten