824. Opstelten

Weer een (politieke) biografie. Deze van Opstelten (2019, 420 pagina’s) is geschreven door journalist en woordvoerder Ron Meerhof. Vooral veel aandacht voor zijn burgemeesterschap, wat natuurlijk ook de hoofdmoot van zijn  carrière was.

765. Ratten op de trap

Mijn lezen is bijna tot stilstand gekomen door werk en allemaal eenvoudig vermaak als youtube en Netflix. Deze detective uit de jaren '60 van F.R. Eckmar (=  pseudoniem van Jan de Hartog, dat niet toevallig klinkt als "verrek maar"!) ging nog net tussendoor. Met een Agatha Christie-achtig plot was het aardig, misschien zelfs verfilmbaar. Meest genoten echter van het tijdsbeeld dat door de pagina's heen naar voren komt: de toneelwereld, het roken, de man-vrouw-verhouding, de gevatheid, het trage tempo. Lekker!

640. De gevallen engel

Boekje van John van den Heuvel en Bert Huijsjes (2015, 240 blz.) over de kroongetuige Angelo Diaz, die durfde te verklaren over de Hells Angels. Soepel leesbaar en instructief over dat wereldje, maar als boekje wat makkelijk door het sterke leunen op De Telegraaf-publicaties; geen echt nieuw werk.

625. De gekooide recherche

Spraakmakend boek van oud-journalist en oud-rechercheur uit Amsterdam, Michiel Princen (maart 2015, 308 pagina's). Twee delen in het boek: 1) beschrijving van 'zijn' onderzoeken naar Paarlberg (Endstra, Holleeder) en oplichter Jonathan Tobing, 2) aanklacht tegen de politieorganisatie en de daar heersende cultuur (management by cliché, capaciteit als excuus, ingedut, hiërarchisch, ongestructureerde werkwijze, niet intelligent genoeg). Interessant en geloofwaardig. Auteur klopt zichzelf wel wat veel op de borst.

614. The Broken Shore

Ter afwisseling van boeken over moeizame gezinsrelaties heeft de US-boekenclub dit keer gekozen voor een thriller. Op tamelijk willekeurige gronden - The Sunday Times bestseller, winnaar van de Duncan Lawrie Dagger-prijs (wie?) - is het dit Australische boek van Peter Temple geworden (2005, 406 pagina's). Na een wat trage start met introductie van de hoofdpersoon Joe Cashin, veel andere figuren en de problemen in en met een Aboriginal-achterstandswijk, komt het verhaal op gang. Ik moet zeggen, het las vlot door en was spannend. De plottwist richting het einde was echter moeilijk om te zien aankomen, want eigenlijk uit het niets. Spoiler alert Het pedonetwerk, gerund door de rich & powerfull is wat makkelijk, net als de love interest en de corruptie. Hmm, meer dan drie uit vijf sterren zou het boek niet van me krijgen.

583. Politiemensen over het strafrecht

Uitgave in de reeks Politiewetenschap van het programma Politie en Wetenschap (2014, 224 pagina's). Nuttige leesstof voor iedereen in de strafrechtketen. Kop op de site waar het rapport is te downloaden luidt: "Veel onvrede over de strafrechtspleging onder politiemensen". Zie www.politieenwetenschap.nl.

Pief-paf-poef op de boef

505. Berichten van de werkvloer

Justitiële Verkenningen 3|2013 met verhalen over de praktijkervaringen van een strafrechter, een psychiater in de TBS, PIW'ers (gevangenbewaarders), politieagenten (en de zin en onzin van PTSS), een gemeentewerker. Redelijk interessant voor het praktijkgevoel.

488. Beter richten

Onderzoek van de Raad voor de Strafrechtstoepassing en Jeugdbescherming naar de pilot Bestuurlijke Informatievoorziening justitiabelen (BIJ)(april 2013, 60 pagina's). Door BIJ worden burgemeesters geïnformeerd over de terugkeer van ernstige gewelds- en zedendelinquenten naar hun gemeente, met vermelding van het gepleegde misdrijf. Dit biedt burgemeesters de gelegenheid om - indien nodig - maatregelen te treffen om verstoringen van de openbare orde en veiligheid te voorkomen. Zie ook dit eerdere bericht op deze blog.

487. Volop lokale kansen in nieuw politiebestel

Weinig diepgravend, maar niettemin nuttig boekje over lokale besturing van de politie onder de nieuwe Politiewet 2012 (uitgave ministerie van Veiligheid en Justitie, juli 2012).

431. Politie anno 2012

Interessante Justitiële Verkenning (5|2012, 142 pagina's) over de politie. De focus ligt niet op de aanstaande organisatorische wijzigingen in de politieorganisatie, maar op de uitvoerende taak van de politie. De eerste bijdrage gaat dan ook niet over het instituut politie, maar over het proces politie. Het geweldsmonopolie is bij de overheid gebleven, maar de overige taken worden voor een steeds groter deel door (private) toezichthouders verricht. Al dan niet in samenwerking met de politie. De politieke sturing en verantwoording is hierdoor kleiner dan door velen beleefd. De tweede bijdrage gaat over de technische, maar vooral ook organisatorische knelpunten binnen de politie bij het uitwisselen van opsporingsinformatie: onder meer door wantrouwen is de politie helemaal niet gericht op (interne) informatie-uitwisseling. Bijdrage 3 gaat in op de juridische context van internetsurveillance: zoals zo vaak is het vraagstuk niet zo eenvoudig als je in eerste instantie zou denken. Ontluisterend vond ik de analyse van Berghuis en De Waard over de valkuilen van de probleemgerichte politiezorg: door onduidelijke doelen wordt de interne organisatie en het proces van samenwerking zelf het doel en is iedereen heel druk met weinig resultaat en raakt 'de brandweerfunctie' ondergesneeuwd. Ook interessant zijn de bijdragen over de 'geslaagde emancipatie als probleem voor de politie' en de 'gedachten achter het streven naar diversiteit bij de Nederlandse politie'. Tot slot noem ik het verhaal over de internationale vervlechting van het politiewerk: in verdragen wordt van alles geformaliseerd, maar vaak wordt het beste resultaat bereikt door bestaande informele contacten over de grens.

(1) A bat and a ball cost $ 1.10 in total. The bat costs $ 1.00 more than the ball. How much does the ball cost?
(2) If it takes 5 machines 5 minutes to make 5 widgets, how long would it take 100 machines to make 100 widgets?
(3) In a lake, there is a patch of lily pads. Every day, the patch doubles in size. If it takes 48 days for the patch to cover the entire lake, how long would it take for the patch to cover half of the lake?

418. Tappen en infiltreren

Justitiële Verkenningen 2012, nr. 3 (100 pagina's). Samenvatting: "De telefoontap is een veelvuldig ingezet opsporingsmiddel. Nu de inzet van telefoontap steeds minder effectief blijkt en de internettap nog in de kinderschoenen staat, lijkt het voor de hand te liggen dat er in de opsporing meer aandacht zal komen voor andere bijzondere opsporingsmethoden, zoals observatie (stelselmatig volgen), infiltratie, pseudokoop en -dienstverlening, undercover stelselmatig informatie inwinnen, inkijken, direct afluisteren en bijstand en opsporing door burgers (informanten en infiltranten). In dit themanummer wordt daarnaast aandacht besteed aan het fenomeen exfiltratie, ofwel meewerkende criminele getuige."

417. Veiligheid in cyberspace

Justitiële Verkenningen 2012, nr. 1 (142 pagina's): " In dit themanummer worden actuele ontwikkelingen rond 'digitale piraterij' nader geanalyseerd. Daarnaast is er aandacht voor cybercrime-wetgeving, voor de vorderingen bij de politie bij de bestrijding van cybercrime en voor fraude met identiteit en internettransacties. Het lekken van geheimen in cyberspace komt eveneens aan bod, waarbij wordt teruggeblikt op de WikiLeaks-affaire. Voorts is er een artikel gewijd aan het fenomeen cyberwar."

357. Celia

Met veel interesse en plezier deze debuutroman van Esther Koppejan gelezen; "een educatieve thriller over hoe het internet werkt en welke invloed nieuwe technologieën kunnen hebben op ons leven". Uitgave van de Politieacademie, 2011, 152 pagina's. Een echte page-turner. Wel blijft de vraag knagen waarom de boef zo gemeen was tegen Celia.

337. Prestaties in de strafrechtketen

In februari 2012 uitgebracht helder, kritisch rapport van de algemene rekenkamer over het functioneren van de strafrechtketen van opsporing tot tenuitvoerlegging (43 pagina's). Een citaat van de belangrijkste conclusies, om deze niet te vergeten (Kamerstukken II 2011/12, 33 173, nr. 2, p.9):

Een qua omvang onbekend deel van de uitstroom is niet in lijn met de wet- en regelgeving of is anderszins ongewenst 

Met name de politie en het OM worden geconfronteerd met meer zaken dan ze aankunnen; daarom moeten ze een selectie aanbrengen in het aantal te behandelen zaken. We constateren dat de capaciteit niet optimaal benut wordt. Er zijn zaken die volgens de regels opgevolgd hadden moeten worden, maar geen opvolging krijgen. Dit is met name het geval bij veel voorkomend strafbaar gedrag, ook wel veelvoorkomende criminaliteit (vvc) genoemd. Er zijn ook zaken die wel opgevolgd worden maar de strafrechtketen op een eerder of later moment hadden moeten verlaten of verjaren. De vraag naar de omvang van de ongewenste uitstroom uit de strafrechtketen kunnen we niet beantwoorden, omdat daarover nauwelijks kwantitatieve informatie voorhanden is. Op basis van de vele gesprekken die wij hebben gevoerd met de ketenpartners stellen we wel vast dat dit type uitstroom vóórkomt. Ook constateren we dat er met name in de opsporingsfase verschillen zijn: de keuzes van regio’s en districten binnen een regio voor zaken die in opsporing worden genomen en de betrokkenheid van het OM daarbij variëren. Hierdoor is de rechtsgelijkheid niet gegarandeerd. 

Nauwelijks sturing op het voorkomen van ongewenste uitstroom 

Verantwoordelijke functionarissen bij veel ketenpartners binnen de strafrechtketen zijn nauwelijks op de hoogte van de omvang van de ongewenste uitstroom, onder andere doordat de informatievoorziening in de keten hierop onvoldoende is ingericht. Ze hoeven over de ongewenste uitstroom kennelijk geen verantwoording af te leggen en kunnen door het ontbreken van informatie dus ook onvoldoende sturen op het voorkomen daarvan.