1076. AFGEZIEN VAN VERVOLGING

Rapport van de procureur-generaal bij de Hoge Raad over de naleving van de wet door het Openbaar Ministerie bij het nemen van sepotbeslissingen (2025, 118 pagina's).

640. De gevallen engel

Boekje van John van den Heuvel en Bert Huijsjes (2015, 240 blz.) over de kroongetuige Angelo Diaz, die durfde te verklaren over de Hells Angels. Soepel leesbaar en instructief over dat wereldje, maar als boekje wat makkelijk door het sterke leunen op De Telegraaf-publicaties; geen echt nieuw werk.

619. Delikt en Delinkwent: versnelde afdoening in het strafrecht

Special over de ZSM-werkwijze (2015, 102 blz.). Sneller een (voorlopige) beslissing van de officier van justitie, maar what about de rechtsbescherming?!

617. Rapport onderzoekscommissie strafrechtelijke beslissingen OM n.a.v. zaak Bart van U.

Helder en indringend rapport van de Commissie Hoekstra (2015, 276 p.) over de beslissingen en het handelen van het openbaar ministerie in de zaak Bart van U.

487. Volop lokale kansen in nieuw politiebestel

Weinig diepgravend, maar niettemin nuttig boekje over lokale besturing van de politie onder de nieuwe Politiewet 2012 (uitgave ministerie van Veiligheid en Justitie, juli 2012).

442. Openbaar ministerie en tenuitvoerlegging

Afgelopen september is Sonja Meijer (universitair docent aan de Vrije Universiteit van Amsterdam) aan de Universiteit Tilburg gepromoveerd op een onderzoek naar de tenuitvoerlegging. Haar proefschrift "Openbaar ministerie en tenuitvoerlegging. De taak van het openbaar ministerie tot tenuitvoerlegging van door de rechter opgelegde strafrechtelijke sancties vanuit constitutioneel en strafrechtsdogmatisch perspectief bezien." heb ik beroepshalve van kaft tot kaft gelezen (2012, 492 pagina’s).

431. Politie anno 2012

Interessante Justitiële Verkenning (5|2012, 142 pagina's) over de politie. De focus ligt niet op de aanstaande organisatorische wijzigingen in de politieorganisatie, maar op de uitvoerende taak van de politie. De eerste bijdrage gaat dan ook niet over het instituut politie, maar over het proces politie. Het geweldsmonopolie is bij de overheid gebleven, maar de overige taken worden voor een steeds groter deel door (private) toezichthouders verricht. Al dan niet in samenwerking met de politie. De politieke sturing en verantwoording is hierdoor kleiner dan door velen beleefd. De tweede bijdrage gaat over de technische, maar vooral ook organisatorische knelpunten binnen de politie bij het uitwisselen van opsporingsinformatie: onder meer door wantrouwen is de politie helemaal niet gericht op (interne) informatie-uitwisseling. Bijdrage 3 gaat in op de juridische context van internetsurveillance: zoals zo vaak is het vraagstuk niet zo eenvoudig als je in eerste instantie zou denken. Ontluisterend vond ik de analyse van Berghuis en De Waard over de valkuilen van de probleemgerichte politiezorg: door onduidelijke doelen wordt de interne organisatie en het proces van samenwerking zelf het doel en is iedereen heel druk met weinig resultaat en raakt 'de brandweerfunctie' ondergesneeuwd. Ook interessant zijn de bijdragen over de 'geslaagde emancipatie als probleem voor de politie' en de 'gedachten achter het streven naar diversiteit bij de Nederlandse politie'. Tot slot noem ik het verhaal over de internationale vervlechting van het politiewerk: in verdragen wordt van alles geformaliseerd, maar vaak wordt het beste resultaat bereikt door bestaande informele contacten over de grens.

(1) A bat and a ball cost $ 1.10 in total. The bat costs $ 1.00 more than the ball. How much does the ball cost?
(2) If it takes 5 machines 5 minutes to make 5 widgets, how long would it take 100 machines to make 100 widgets?
(3) In a lake, there is a patch of lily pads. Every day, the patch doubles in size. If it takes 48 days for the patch to cover the entire lake, how long would it take for the patch to cover half of the lake?

417. Veiligheid in cyberspace

Justitiële Verkenningen 2012, nr. 1 (142 pagina's): " In dit themanummer worden actuele ontwikkelingen rond 'digitale piraterij' nader geanalyseerd. Daarnaast is er aandacht voor cybercrime-wetgeving, voor de vorderingen bij de politie bij de bestrijding van cybercrime en voor fraude met identiteit en internettransacties. Het lekken van geheimen in cyberspace komt eveneens aan bod, waarbij wordt teruggeblikt op de WikiLeaks-affaire. Voorts is er een artikel gewijd aan het fenomeen cyberwar."

337. Prestaties in de strafrechtketen

In februari 2012 uitgebracht helder, kritisch rapport van de algemene rekenkamer over het functioneren van de strafrechtketen van opsporing tot tenuitvoerlegging (43 pagina's). Een citaat van de belangrijkste conclusies, om deze niet te vergeten (Kamerstukken II 2011/12, 33 173, nr. 2, p.9):

Een qua omvang onbekend deel van de uitstroom is niet in lijn met de wet- en regelgeving of is anderszins ongewenst 

Met name de politie en het OM worden geconfronteerd met meer zaken dan ze aankunnen; daarom moeten ze een selectie aanbrengen in het aantal te behandelen zaken. We constateren dat de capaciteit niet optimaal benut wordt. Er zijn zaken die volgens de regels opgevolgd hadden moeten worden, maar geen opvolging krijgen. Dit is met name het geval bij veel voorkomend strafbaar gedrag, ook wel veelvoorkomende criminaliteit (vvc) genoemd. Er zijn ook zaken die wel opgevolgd worden maar de strafrechtketen op een eerder of later moment hadden moeten verlaten of verjaren. De vraag naar de omvang van de ongewenste uitstroom uit de strafrechtketen kunnen we niet beantwoorden, omdat daarover nauwelijks kwantitatieve informatie voorhanden is. Op basis van de vele gesprekken die wij hebben gevoerd met de ketenpartners stellen we wel vast dat dit type uitstroom vóórkomt. Ook constateren we dat er met name in de opsporingsfase verschillen zijn: de keuzes van regio’s en districten binnen een regio voor zaken die in opsporing worden genomen en de betrokkenheid van het OM daarbij variëren. Hierdoor is de rechtsgelijkheid niet gegarandeerd. 

Nauwelijks sturing op het voorkomen van ongewenste uitstroom 

Verantwoordelijke functionarissen bij veel ketenpartners binnen de strafrechtketen zijn nauwelijks op de hoogte van de omvang van de ongewenste uitstroom, onder andere doordat de informatievoorziening in de keten hierop onvoldoende is ingericht. Ze hoeven over de ongewenste uitstroom kennelijk geen verantwoording af te leggen en kunnen door het ontbreken van informatie dus ook onvoldoende sturen op het voorkomen daarvan.