Posts tonen met het label concentratiekampen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label concentratiekampen. Alle posts tonen

woensdag 21 december 2011

372. Liquidation

Het tweede boek van Imre Kertesz (2003, 136 pagina's) dat ik eerder dit jaar kocht tijdens mijn trip naar Budapest. Ik snap wel waarom deze schrijver de Nobelprijs heeft gewonnen. Grote thema's als dood, eenzaamheid, wanhoop worden namelijk goed leesbaar en met scherpe observaties gebracht. Het verhaal speelt zich af in het (post-)communistisch Hongarije en reikt terug tot in Auschwitz. Met dit verhaal in het achterhoofd is het overigens wel slecht kerstshoppen (zinloos, verspilling, oppervlakkig).

dinsdag 28 juni 2011

142/1001. Fatelessness

Indrukwekkend verslag van een 15-jarige Hongaarse jongen die onbevangen richting de Duitse concentratiekampen (Auschwitz, Zeitze, Buchenwald) gaat en overleeft (268 pagina's, 1975). Vergelijk ook het werk van Tadeusz Borowski. De Hongaarse schrijver Imre Kertesz baseerde het boek op zijn eigen ervaringen en ontving in 2002 de Nobelprijs voor de literatuur.

maandag 18 oktober 2010

124/1001. Hierheen naar de gaskamer, dames en heren

Kort verhaal over hoe kampbewoners in Auschwitz nieuwe treintransporten helpen ontladen en de mensen naar de gaskamers leiden. Alles om zelf te overleven. Menselijk, maar vreselijk dus. Geschreven in 1948 door kampoverlever Tadeusz Borowski, die in 1951 zelfmoord pleegde met gas.

zondag 21 maart 2010

225. Een gelukskind

"Het kwaad heeft vele gezichten, maar weinig verschijningsvormen"

Op 4 maart 2010 was ik aanwezig bij het twaalfde symposium van de directie Wetgeving van het ministerie van Justitie. Tijdens dit wetgevingssymposium werd de Joods-Amerikaanse jurist Thomas Buergenthal door de aanwezigen bevraagd over zijn boek ‘Een Gelukskind, van Auschwitz tot het Hooggerechtshof', over mensenrechten en over zijn werk als rechter in het internationaal gerechtshof. Buergental is de huidige Amerikaanse rechter in het Internationaal Gerechtshof te Den Haag.

Geïnspireerd door zijn persoonlijke verhaal heb ik zijn boek gekocht, laten signeren en gelezen. De Tweede Wereldoorlog en de verschrikkingen van de Duitse concentratiekampen zijn meer dan 65 jaar geleden en daarmee "met pensioen", maar met een relaas als dit wordt het belang weer ingescherpt van (blijven werken aan) "DIT NOOIT MEER".