925. Crossroads

Mijn eerste boek van Jonathan Franzen (2021, 584 pagina’s). Behoorlijk onder de indruk van de opzet van het boek en van de schrijfstijl. Vijf sterren.

647. Teatro Olimpico

Aparte roman van Kees 't Hart over een mislukte theatervoorstelling over Rousseau in Italië (224 blz.). Kandidaat voor de Libris-literatuurprijs 2015. Beviel me niet gelijk, maar ik wilde het uiteindelijk wel vlot uitlezen.

614. The Broken Shore

Ter afwisseling van boeken over moeizame gezinsrelaties heeft de US-boekenclub dit keer gekozen voor een thriller. Op tamelijk willekeurige gronden - The Sunday Times bestseller, winnaar van de Duncan Lawrie Dagger-prijs (wie?) - is het dit Australische boek van Peter Temple geworden (2005, 406 pagina's). Na een wat trage start met introductie van de hoofdpersoon Joe Cashin, veel andere figuren en de problemen in en met een Aboriginal-achterstandswijk, komt het verhaal op gang. Ik moet zeggen, het las vlot door en was spannend. De plottwist richting het einde was echter moeilijk om te zien aankomen, want eigenlijk uit het niets. Spoiler alert Het pedonetwerk, gerund door de rich & powerfull is wat makkelijk, net als de love interest en de corruptie. Hmm, meer dan drie uit vijf sterren zou het boek niet van me krijgen.

609. Kom hier dat ik u kus

Gelezen met de boekenclub. De hoofdfiguur maken we mee op drie leeftijden. Belangrijkste les (die ik mij herinner): maak je eigen keuzes, je leeft niet voor een ander!

596. Ik kom terug

Boek van Adriaan van Dis (2014, 290 blz.) over de laatste maanden van zijn bejaarde moeder. Over hun moeizame relatie, over haar leven, over Indië, over de 20ste eeuw, over sterven, over familie, over eerlijkheid, over het menselijk bestaan, over de dood. Begrijpelijk genomineerd voor de Libris-literatuurprijs, al spreekt mij het soms wat poëtische taalgebruik van Van Dis niet bijzonder aan. Binnenkort te bespreken in de boekenclub.

586. Het puttertje

Dit is het eerste boek dat ik ooit van Donna Tart heb gelezen (2013, 928 pagina's). Vermakelijk, weinig hoogdravend en vaak niet maar af en toe ook wel spannend verhaal over een "gestolen" schilderij en zijn nieuwe "baasje". Voor het overige maak ik mij er makkelijk vanaf door te linken naar de recensie van NRC, waarin ik mij geheel kan vinden. http://www.nrc.nl/boeken/2014/08/12/teruglezen-drie-eenheid-amerikaanse-literatuurkritiek-beklaagt-zich-over-succes-het-puttertje Met de Boekenclub zijn we het schilderij zelf gaan bekijken in het Mauritshuis, en dat is zeker de moeite waard. http://www.mauritshuis.nl/nl-nl/ontdek/mauritshuis/hoogtepunten-mauritshuis/het-puttertje-605

562. La Superba

Erg goed boek van Ilja Leonard Pfeijffer (2013, 350 blz.).

543. Rode rozen en tortilla's

Keuze van de leesclub was dit keer een boek dat ik normaal gesproken niet zo snel zou hebben opgepakt: Rode rozen en tortilla's van Laura Esquivel. Bespreking na de bijeenkomst.

159/1001. Contact

Science fiction-boek van Carl Sagan (1985, 444 pagina's). Denkbaar verhaal, tijdloos (totdat er echt contact met buitenaardse wezens is...), geeft inzicht in mens zijn, plaatst dagdagelijkse beslommeringen in perspectief door te tonen hoe miniem de mensheid is op universele schaal en is een beetje bèta. Mijn bezwaar bij sommige eerder dit jaar gelezen SF dat er kunstgrepen met superwezens moeten worden toegepast, is gelukkig niet aan de orde. Als roman is het boek misschien minder geslaagd, de emoties blijven wat gekunsteld en zakelijk. Sommige verhaallijnen lijken ook overbodig, onvoldoende uitgewerkt; meer leuke ideetjes van de schrijver (zoals de ingevroren Hadden die het heelal inzoeft). Al met al toch zonder meer een aanrader. De erg Amerikaanse film is helaas niet zo goed gebleken, door het schrappen van wel relevante noties.

Ik denk overigens dat er leven is buiten de Aarde. Het zou me zelfs niet verbazen als er elders intelligent leven is. Of er ooit contact tussen ons en buitenaardse anderen zal zijn, dat is weer iets heel anders. Ik zou het in elk geval fantastisch vinden als dat zou gebeuren tijdens mijn leven. Het leggen van dat contact zal denk ik vanuit het andere leven moeten komen, niet van de primitieve aardlingen.

158/1001. De kreeftkeerskring

Na de zware en vieze boeken die de boekenclub eerder las, werd op basis van een korte beschrijving gekozen voor luchtige erotiek van Henry Miller in Parijs (1934, 290 pagina's). Dat viel echter bitter tegen. In plaats van rode koontjes en schokkende seks is het boek voor grote stukken onnavolgbaar; het was voor mij hink-stap-springen van bozig inzicht via rake waarnemingen en pakkende quote naar platte seks, over grote bakken met blabla. Niks luchtig. Vervangend boek is Contact van Carl Sagan.

498. Wachten op de barbaren

In de derde bijeenkomst van de USBoekenclub (13 september 2013) is Wachten op de barbaren van Nobelprijswinnaar J.M. Coetzee (1980, 242 pagina's) besproken. Alle vijf aanwezigen waren enthousiast over de diepe boodschap en compacte stijl. Het boek leende zich ook goed voor het loskrijgen van verhalen over hoe wij zelf aankijken tegen zaken als verantwoordelijkheid, persoonlijke ontwikkeling en vergankelijkheid.

De plot is te lezen achter de eerste link in dit bericht. Wat opviel was dat er weer behoorlijk wat - zoals kennelijk nodig voor echte literatuur - viezigheid voorbijkwam; en dan heb ik het zowel over poep en plas, als over vieze geilheid van een oude man en expliciet beschreven martelingen. Volgende keer Henry Miller, De kreeftkeerskring. Naar verluidt erotisch.

De barbaar, dat is de ander.

491. The Garlic Ballads (De knoflookliederen)

Dit boek van Nobelprijswinnaar Mo Yan (1987, 320 pagina's) is het tweede boek dat behandeld is door de leesclub waar ik lid van ben. In de avondzon bleek er genoeg te bespreken, enkele van de thema's:
- de beschrijvingen van het rauwe Chinese plattelandsleven (poep, pies, plas en pus komen in alle geuren en kleuren voorbij);
- de bureaucratische onderdrukking en uitbuiting, nog in 1987, en hoe weinig we weten van het Chinese communisme, mede omdat dit op school weinig aandacht krijgt (bijv. De Grote Sprong Voorwaarts, de planeconomie en de universele kenmerken van een dictatuur);
- de magisch realistische elementen zoals het rondrennende paard;
- het grotere belang van het gezin dan van het individu, en de beperkingen die dat oplegt;
- de romantic interest die niet goed afloopt (iedereen dood).

Een verwensing om te onthouden: "Als je zo doorgaat krijg je nog kinderen zonder poepgat!"

Enkele goede goede doelen:
- Rode Kruis
- Stichting Res Publica
- Skepsis
- Wikipedia
- Vereniging Kattenzorg
- UAF
- Hivos
- Leefbare wereld

Voor het laatste 'goede doel' vraag ik graag bijzondere aandacht. Mijn oom Joop heeft een bijzonder leven en een inspirerende boodschap!

157/1001. Dubbelspel

Klassieke roman van Frank Martinus Arion (1973, 324 pagina's) geeft een tamelijk onthutsend beeld van het leven op de Antillen in de jaren 70 van de vorige eeuw. Armoede, kansloosheid, losbandigheid, seks, drank en gokken, rangen en standen gebaseerd op status in plaats van kennis en kunde, onderdanige rol van vrouwen, over het geheel weinig echte wil om er reëel iets van te maken, van jezelf, van je eiland. Boosheid op de blanke onderdrukkers vanuit een slachtofferrol, maar ook latente revolutionaire gedachten. Wijze waarop de schrijver dit neerzet is knap. Levendige zinnen in een eigen stijl die mij wel aanspreekt. De hoofdpersonen - vier regelmatig dominospelende 'vrienden' - komen stuk voor stuk aan bod. Hun levens hangen op meer manieren met elkaar samen dan ze weten. De spanning die hieraan kleeft komt bij hun laatste dominomiddag tot ontploffing.

Speltip: Domino!

Recepttip: Sopa de mondongo!