821. Hendrik Antoon Lorentz

Lorentz (1853-1928) was alleen als naamgever van laboratoria en straten bij mij bekend. Deze biografie (2019, 310 pagina’s) niet heel grijpend geschreven, maar toch wel geïnspireerd door het verhaal: gelijkmoedig, hardwerkend, betrokken, slim. Dat wil ik - op mijn niveau - ook wel zijn...

744. Something I've Been Meaning to Tell You

Verhalenbundel van Nobelprijswinnares Alice Munro (1974, 295 pagina's), voor mijn verjaardag gekregen van enkele collega's. Ik snap dat ze al die prijzen wint want ze weet in eenvoudige taal diep-complexe menselijkheid neer te zetten. Door de niet altijd lineaire tijdsopbouw moet je je aandacht er wel bijhouden...

645. Het einde van de rode mens

(Nobelprijswinnares) Svetlana Alexijevitsj uit Wit-Rusland laat mensen aan het woord over "Leven op de puinhopen van de Sovjet-Unie". Indrukwekkend door de persoonlijke geschiedenissen vol leed en ongeluk, maar ook met heimwee naar de relatieve gelijkheid (volgens het al te menselijke principe van "ik niks, jij niks"). In totaal 480 pagina's, maar de centrale boodschap heb je na zo'n 200 pagina's ook wel te pakken.

491. The Garlic Ballads (De knoflookliederen)

Dit boek van Nobelprijswinnaar Mo Yan (1987, 320 pagina's) is het tweede boek dat behandeld is door de leesclub waar ik lid van ben. In de avondzon bleek er genoeg te bespreken, enkele van de thema's:
- de beschrijvingen van het rauwe Chinese plattelandsleven (poep, pies, plas en pus komen in alle geuren en kleuren voorbij);
- de bureaucratische onderdrukking en uitbuiting, nog in 1987, en hoe weinig we weten van het Chinese communisme, mede omdat dit op school weinig aandacht krijgt (bijv. De Grote Sprong Voorwaarts, de planeconomie en de universele kenmerken van een dictatuur);
- de magisch realistische elementen zoals het rondrennende paard;
- het grotere belang van het gezin dan van het individu, en de beperkingen die dat oplegt;
- de romantic interest die niet goed afloopt (iedereen dood).

Een verwensing om te onthouden: "Als je zo doorgaat krijg je nog kinderen zonder poepgat!"

Enkele goede goede doelen:
- Rode Kruis
- Stichting Res Publica
- Skepsis
- Wikipedia
- Vereniging Kattenzorg
- UAF
- Hivos
- Leefbare wereld

Voor het laatste 'goede doel' vraag ik graag bijzondere aandacht. Mijn oom Joop heeft een bijzonder leven en een inspirerende boodschap!

152/1001. Snow

De journalist / dichter Ka begeeft zich naar het Turkse Kars, bij de grens met Armenië en Georgië, en raakt daar ingesneeuwd. Niemand kan weg en de problemen in de stad - zelfmoorden van jonge vrouwen, islamitisch activisme - bereiken een gewelddadig hoogtepunt. In dit indrukwekkende,  actuele en spannende boek toont Nobelprijswinnaar Orhan Pamuk (2004, 440 pagina's) de spirituele fragiliteit van de niet-westerse wereld. De overtuigend geschetste ambivalente houding t.o.v. het westen (van bewondering tot woede) vind ik enigszins verontrustend voor de toekomst. Iedereen zonder hoofddoekjes!

147/1001. The Bluest Eyes

Nobelprijswinnares Toni Morrison geeft in haar knap geschreven debuutroman uit 1970 (212 pagina's) een bij vlagen haast te pijnlijk om te lezen beeld van een een arm, disfunctioneel Afro-Amerikaans gezin. De structurele en levenslange inprenting van minderwaardigheid en lelijkheid werkt diep door in het bestaan van de gezinsleden. De dochter wenst blauwe ogen om zo eindelijk mooi te zijn en te "ontsnappen" uit dit uitzichtloze bestaan. Maar zo werkt dat natuurlijk niet, sommigen zijn niet voorbestemd om ooit een kans te krijgen. Nog wat opwekkende trefwoorden bij dit boek: alcoholisme, incest, miskraam, mishandeling, vergiftigde hond.