833. Ornamenten aan huis en hof (deel II)

Boekje uit 1963 van J.H. Kruizinga (96 pagina's) over stoepen, duiventillen, gevelstenen, gevellichten, hooibergen, kippenhokken, dakridders, hekken, etc., met een beperkte hoeveelheid afbeeldingen. Gekregen van mijn moeder. Ik dacht dat ik het dodelijk saai zou vinden, maar ik zat te smullen van deze cultuurgeschiedenis, en kijk anders naar mijn omgeving. Ik ben oud aan het worden...

832. De rekening voor Rutte

Boek van Bas “ik doe wat ik doe” Haan (2017, 254 pagina’s) waarop hij zijn overzicht geeft van “De Teevendeal, het bonnetje en de politieke prijs voor leugens”.

831. Zij in de geschiedenis

Boekje (2019, 146 pagina’s) van Alies Pegtel over de rol van vrouwen in de historie. Doordat de geschiedschrijving vooral in mannenhanden was (is), blijft de rol van de vrouw zwaar onderbelicht. En - natuurlijk - werd het beeld van die vrouw bepaald door de tijdgeest terug te projecteren. Go feminisme!

830. Niets is waar en alles is mogelijk

Vlot geschreven, licht verteerbaar boek van Peter Pomerantsev over het surrealistische hart van het nieuwe Rusland, waarin iedereen zo los is gekomen van waarheid en principes dat elke rol probleemloos kan en alles relatief is, behalve het leed voor anderen. Ik vrees dat er veel waarheid in zit (2014, 288 pagina’s). Wat is een banaan voor jou?

829. The Rivals of Sherlock Holmes

Een collectie van vroege detectiveverhalen, uit dezelfde periode als de opkomst van Sherlock Holmes (gebundeld door Hugh Greene, 1970, 335 pagina’s). Wisselende kwaliteit, maar overall heel aardig!

828. De opkomst van de kat

Lekker begin jaren 90 boek (1993, 194 pagina’s) over de opkomst van de kat “van de Egyptische oudheid tot driehoog achter, met veel beeldmateriaal. Geschreven door Roger Tabor.

827. Rhythm & Blues van het recht

Uit de opgedoekte WODC-bibliotheek meegenomen bundeltje van Rieme-Jan Tjittes (1997, 145 pagina’s) met toegankelijk vertelde, klassieke Hoge Raad-arresten. Zo beleefde ik de studie aan privaatrecht ook vaak: verhaaltjes met weinig solide argumenten die een beslissing rechts- of linksom konden doen laten vallen. Strafrecht biedt gelukkig meestal wat meer houvast.

826. Macbeth

In de Kerstvakantie eindelijk toegekomen aan het lezen van dit geleende boek (2018, 500 pagina’s). Jo Nesbø heb ik eerder al iets van gelezen. In een grijs verleden, maar ik vond het geloof ik beter dan dit. De hoofdpersoon roept geen sympathie op, de karakters zijn weinig ontwikkeld, de plotlijnen te eenvoudig.

825. Het meisje dat de maan dronk

Erg aardig kinderboek van Kelly Barnhill (2018, 345 pagina’s). Met veel plezier voorgelezen, alleen het einde vond ik wat holistisch zoetsappig. Ook het publiek was daar niet dolenthousiast over.

824. Opstelten

Weer een (politieke) biografie. Deze van Opstelten (2019, 420 pagina’s) is geschreven door journalist en woordvoerder Ron Meerhof. Vooral veel aandacht voor zijn burgemeesterschap, wat natuurlijk ook de hoofdmoot van zijn  carrière was.