787. Children of Men

De "en meer" blijft zich vullen met films. Deze film (gekeken met Netflix) heeft een aardig concept: wat gebeurt er in een wereld waarin geen kinderen meer worden geboren? En wat gebeurt er vervolgens als er wel weer iemand zwanger raakt? De uitwerking vond ik echter onbevredigend: buiten het idee weinig verhaal, en uiteindelijk heel zoetsappig, ondanks de dystopische beelden.

785. Eternal Sunshine of the Spotless Mind

Een gemis dat ik deze film met Jim Carrey nog nooit eerder had gezien: een unieke combinatie van science fiction en romantiek, en nog goed uitgevoerd ook. Aanrader!

783. eXistenZ

Weer een film op aanraden gekeken, science fiction uit 1999, 93 minuten lang, onder regie van David Cronenberg. Verhaal speelt zich af in de nabije toekomst: eXistenZ is het ultieme spel. Eenmaal gedownload via een bio-poort in de ruggengraat belooft het spel een belevenis die voor altijd de lijn tussen werkelijkheid en fantasie doorbreekt. In wat we zien wordt er gejaagd op de bedenkster van het spel, om haar en het spel te vernietigen. Samen met haar beveiliger duiken ze in het spel om te ontsnappen aan de dreiging. In de verdere film wordt steeds onduidelijker wat werkelijkheid en wat spel is. Daarnaast een hoop organisch materiaal dat nogal aanwezig langskomt, beetje viezig. Beelden ogen heeeel gedateerd, maar het verhaal is wel goed.

782. Melancholia

De “en meer” is dit keer een film die ik op aanraden met volle aandacht heb bekeken. Melancholia is een film van Lars von Trier uit 2010, en met 130 minuten geloof ik net wat langer dan de doorsnee-bioscoopfilm. In een van de hoofdrollen Kirsten Dunst, sinds “Bring it on” een van mijn favoriete actrices.

De intro van de film is direct prachtig: kunstzinnige beelden, vol symboliek en vooruitverwijzingen naar de film. In die beelden zit meteen ook iets vervreemdends, iets magisch (waarover later meer). De film speelt zich eigenlijk volledig af op een landgoed (met bijbehorende 18 holes golfbaan). Het eerste deel gaat over Justine, zij heeft haar bruiloftsfeest op dat landgoed (van haar zus Claire en man). De aanloop van het feest begint met vreugde maar wordt snel pijnlijk (voor mij om naar te kijken): ze arriveren veel te laat, alle gasten wachten, de speeches zijn bewust tenenkrommend, nadruk op kapitaal, de hele houding van de familie, de onhandelbare moeder. Omgangsvormen dus. Het wordt nog pijnlijker door het kwetsen van de bruidegom, de rare baas, en meer.

Deels volgt dit uit de hoofdplot: de planeet Melancholia komt op de Aarde af en dreigt haar te vernietigen. Vol angst wordt gekeken hoe haar pad loopt. Dit einde der tijden gevoel kan een hoop verklaren. Justine is echter ook daarbuiten wel raar, zij ‘weet’ dingen. Onder meer dat Melancholia, die voorbijschiet, toch de Aarde en al het kwaadaardige leven daarop zal vernietigen. En - spoileralert - dit gebeurt ook inderdaad.

De film heeft minder dynamiek dan ik uit de aanbeveling had gehaald, maar blijft lang in de gedachten hangen. Een aanrader dus.

Klass

Dit blog gaat vrijwel uitsluitend over boeken, maar voor deze aangrijpende en confronterende Estse film uit 2007 over pesten van Ilmar Raag maak ik een uitzondering (duur: 97 minuten). De zwijgzame Joosep is het sukkeltje van de klas. Zijn hele leven wordt hij al gepest. Kaspar staat hem bij en er ontstaat een strijd tussen de klas enerzijds en Joosep en Kaspar anderzijds. De pesterijen worden erger en erger totdat het gruwelijk ontspoort in geweld. Gebaseerd op ware gebeurtenissen.

500. Reisdoel: menselijk brein

Op de in het vorig bericht genoemde markt heb ik ook dit boekje van Isaac Asimov (1966, 228 pagina's) gekocht. Ook voor 1 euro. Zoals trouwe lezers van dit blog weten is dit zeker niet de eerste keer dat ik me waag aan Asimov. Een vertrouwde keuze, maar dit keer valt het eindoordeel tegen. Het idee - een geminiaturiseerde onderzeeër gaat het menselijk lichaam in om het leven van een cruciale wetenschapper te redden - is fantastisch, maar de uitwerking nogal stereotiep. Daarmee is gelijk weggegeven dat het goed afloopt: nadat niemand er in geloofde is het in geding zijnde leven gered na heel het lichaam te hebben doorkruist en een verrader te hebben ontmaskerd. En de stoere, stuurse held krijgt het sexy meisje. Uiteraard.

Een still uit de verfilming uit 1966

439. The Hunger Games

Dystopieën zijn altijd leuk (om over te lezen). Het voor jongvolwassenen bedoelde boek van Suzanne Collins (2008, 360 pagina's) vormt geen uitzondering op deze regel. Ook al komt de achtergrond en opbouw van de samenleving vol negatieve eigenschappen niet goed uit de verf, elk hoofdstuk biedt voldoende om de lezer betrokken te houden, er zijn invoelbare emoties (kalverliefdes, tranen), je moet kamp kiezen, er is spanning (ook al weet je dat het goed gaat aflopen voor de hoofdpersonen, je weet niet hoe). Het boek is al met al een aardig tussendoortje voor een verloren zondag. Het haalt het echter niet bij de eerder op deze blog beschreven briljante, maatschappijkritische boeken van Zamyatin (We) en Butler (Erewhon).

Het verhaal speelt zich af in de toekomst, na een niet nader omschreven apocalyptische gebeurtenis. Vanuit het rijke Capitol, het overheidscentrum, worden 12 districten uitgebuit en ondergeschikt gehouden. Onderdeel van het angstregime is dat elk jaar vanuit elk district een jongen en een meisje tussen de 12 en 18 worden uitgeloot voor deelname aan The Hunger Games. Deze spelen houden in dat de 24 deelnemers in een afgeschermd gebied moeten vechten totdat er 1 winnaar overblijft. Zou dat onze protagoniste Katniss Everdeen zijn?!

screenshot uit een recente verfilming

144/1001. De ondraaglijke lichtheid van het bestaan

Eindelijk dit beroemde boek met de nog beroemdere titel gelezen (Milan Kundera, 1985, 365 pagina's).

Milan Kundera is niet te verwarren met Mila Kunis

139/1001. Miss Pettigrew lives for a day

Hartverwarmend boek uit 1938 van Winifred Watson over de eerste gelukkige dag ooit in het leven van Miss Pettigrew, een behoudend opgevoede kinderoppas die geconfronteerd wordt met glamour, schoonheid, cocaine, nachtclubs, vriendschap en liefde. Centrale boodschap in deze 250 pagina's: het leven biedt altijd nieuwe kansen! Rond 2004 is het boek verfilmd en daarmee aan de vergetelheid onttrokken.

123/1001. Get Shorty

Recent kocht ik dit boek van Elmore Leonard uit 1990 op een boek- en antiekmarkt op de Korte Voorhout te Den Haag voor 1 euro. Op de voorkant prijkt de sterrencast van de verfilming uit 1995 (zie onderstaande afbeelding). Dergelijke uitgaven zijn veelal de lelijkste die er maar te vinden zijn en lijken mij ook redelijk kansloos: wie wil er immers nog het boek lezen van een film die je net gezien hebt? Anders dan andersom - eerst boek, dan film - zit je hoofd immers al vol met beelden wat de ruimte voor eigen verbeelding klein maakt. Gelukkig had ik de film nog niet gezien. Na het lezen ben ik echter erg benieuwd geworden hiernaar, want in het boek lopen filmische en literaire plots al door elkaar heen en met de daadwerkelijke verfilming wordt dat effect waarschijnlijk nog versterkt. Buiten deze verwevenheid van film en boek in de plotlijn is het overigens een aardig verhaal om te lezen, maar snap ik niet goed waarom dit boek op de 1001-lijst staat.