Posts tonen met het label true crime. Alle posts tonen
Posts tonen met het label true crime. Alle posts tonen

vrijdag 10 april 2020

838. Centen graaien

Toen de bibliotheek van het WODC werd opgeschoond in verband met hun verhuizing naar een betere plek, heb ik dit true crime boekje meegenomen. Over oplichtingspraktijken in Nederland. Makkelijk bij elkaar getikt niemendalletje van Peter Stuivenberg (1997, 200 pagina’s): paar zaken, wat smeuïge details, wat interviews met oud-rechters en wetenschappers. Voila! Ik had het misschien beter kunnen laten liggen...

maandag 25 december 2017

748. Dagboek van een getuige

Niet heel goed geschreven emo-niemendalletje van Astrid Holleeder (2017, 272 pagina's), waarmee ze haar inkomen met de feestdagen gegarandeerd aardig aanvult na het ongekende succes van Judas. Beeld dat Astrid van zichzelf schetst is dat van de lieve, zorgzame oma die geniet van huiselijkheid, kinderen en kleinkinderen, maar door het haperende justitiesysteem wordt tegengewerkt als getuige.

woensdag 12 april 2017

713. Meneer Heineken, het is voorbij

In de serie van true crime-boeken van de laatste tijd dit keer het verhaal over hoe de politie Freddy Heineken bevrijdde na zijn ontvoering door o.m. Cor van Hout en Willem Holleeder. Vlot leesbaar en zeer interessant. Zakelijker, meer beschrijvend dan bijvoorbeeld Judas en Kokkie.

dinsdag 10 januari 2017

701. Judas

Indrukwekkend, soepel lezend 'testament' van de zus van Willem (Wim) Holleeder, Astrid Holleeder (2016, kleine 600 p.). Al is een kwart waar, is het een heel enge vent.

zaterdag 29 augustus 2015

625. De gekooide recherche

Spraakmakend boek van oud-journalist en oud-rechercheur uit Amsterdam, Michiel Princen (maart 2015, 308 pagina's). Twee delen in het boek: 1) beschrijving van 'zijn' onderzoeken naar Paarlberg (Endstra, Holleeder) en oplichter Jonathan Tobing, 2) aanklacht tegen de politieorganisatie en de daar heersende cultuur (management by cliché, capaciteit als excuus, ingedut, hiërarchisch, ongestructureerde werkwijze, niet intelligent genoeg). Interessant en geloofwaardig. Auteur klopt zichzelf wel wat veel op de borst.


zaterdag 8 december 2012

447. Echte mannen eten geen kaas

"Vier jaar in handen van een pooierboy", het waarschijnlijk grotendeels verzonnen verhaal van Maria Mosterd (111 pagina's, 2008). De beschreven fantasieën zijn schokkend, maar voor de wereld die uit dit boek opdoemt, een wereld vol misbruik, verkrachting, drugs, prostitutie en onverschilligheid, geldt kennelijk dat velen denken dat het had kunnen gebeuren.

Echte mannen.