1108. Intieme terreur

Boek van Sélina van Gool (2024, 256 pagina's) over tien jaar fysiek en mentaal partnergeweld, intieme terreur, door haar (bekende) ex-partner en vader van haar kinderen Gers Pardoel en over de gebrekkige hulp die ze heeft ervaren vanuit verschillende hulporganisaties.

Zelf noemt ze het geweld extreem; ik vrees echter dat het veel normaler is in veel relaties dan we willen durven denken. Het boek geeft enig inzicht in hoe zoiets kan ontstaan en ook kan blijven voortbestaan (waarom gaat een slachtoffer niet weg?!). Geloofwaardig in de beschrijving.

Het boek is ook een aanklacht van Sélina tegen de hulpverlenende instanties, die teveel objectief proberen te zijn en daarmee dus ook gehoor geven aan de vader. Selina suggereert dat het feit dat haar partner een BN'er is tegen haar werkt. Verder herhaalt ze meermaals dat het vooral goed verdienen is voor de hulpinstanties, en dat die niet gebaat zouden zijn met het geven van daadwerkelijke hulp. Ik vrees dat het waar is dat de organisaties onderbezet en overbelast zijn en niet de benodigde tijd en energie kunnen steken in het daadwerkelijk beoordelen van een casus en daarnaar handelen. De kwade opzet die wordt verondersteld in dit boek, zie ik echter echt niet.

Slotopmerking: ik heb na het lezen niet een heel positief beeld over de schrijfster en haar levenswandel. Dat doet echter niets af aan het leed dat haar zal zijn aangedaan.

1072. LELYSTAD

Indrukwekkend boek van Joris van Casteren (*1976) over Lelystad, waar hij opgroeide (2008, 340 pagina's). Geleend van vriend Alex, die in dezelfde tijd daar woonde. Ik wist wel dat Lelystad een nieuwe stad was, maar dat het pas sinds 1980 een gemeente is, was nieuws voor me. Verlang er nu stevig naar om door de stad te gaan wandelen om een en ander met eigen ogen te zien.

1052. Laatste man

Biografisch boek over Stijn Franken (2024, 225 pagina’s), niet zozeer over zijn leven maar vooral over de rol van de advocaat binnen de strafrechtspleging. Geschreven door Miek Smilde. Wel aardig maar niet echt vernieuwende inzichten of anderszins spectaculair.

1045. Kafka

Biografie uit de serie “Kopstukken uit de twintigste eeuw” (1965, 98 pagina’s). Door deze biografie niet meer zin gekregen om Kafka te (her)lezen.

993. Een nieuw sociaal contract

Boek van Pieter Omtzigt (2021, 222 pagina’s). Soepel lezend boek van en over Kamerlid Omtzigt. Verdiend een paar sterren maar niet mijn stem.

965. Magnus

Biografie van Magnus Carlsen uit 2010 (270 pagina’s, vertaald in 2014). Schaakboek zonder één diagram. Duidelijk geschreven voor een breed publiek, maar dan vooral voor de Noorse markt, getuige de vele details over de schaakscène in dat land. Wijzer geworden over de achtergrond en jeugd van ‘de Mozart van het schaken’ maar het werk had ook onvertaald kunnen blijven. 

942. Tank

(Auto)Biografie van Bram Tankink, mede geschreven door Ralph Blijlevens (2018, 338 pagina's). In zijn soort niet verkeerd, geeft aardig inzicht in de man en de sporter. Grootse inzichten of praktische tips zijn er niet uit te halen, maar het kabbelt prettig nuchter. Drie van vijf sterren.

888. De Raboploeg

Een biografie van de Rabobank wielerploeg, goed gedocumenteerd, prettig geschreven door Maarten Kolsloot (2021, 366 pagina's).

885. Anna

Biografie van Anna van der Breggen (2021, 203 pagina’s). Indrukwekkende sportster, nogal normaal mens, zoetkabbelende bio. Wel overigens prettig geschreven, de korte reacties van mensen uit haar directe omgeving aan het einde van elk hoofdstuk werken goed, soepel te lezen.

862. De laatste reis van de Boswachter

Als trots bezitter van een Subaru Forester S Turbo kon ik dit boek niet negeren. Het is het reisverslag van Dirk Jan Roeleven en Hester van der Vliet die met hun oude Forester (met bij de start al meer dan 500.000 km op de teller) van Amsterdam helemaal naar de Subaru-fabriek in Japan zijn gereden. Een indrukwekkende reis, interessant. De manier waarop het eigenlijke thema van het boek wordt behandeld, de ongewenst kinderloosheid van het stel, doet me minder. Te gekunsteld dramatisch misschien, ik weet het niet precies. Drie ballen!

824. Opstelten

Weer een (politieke) biografie. Deze van Opstelten (2019, 420 pagina’s) is geschreven door journalist en woordvoerder Ron Meerhof. Vooral veel aandacht voor zijn burgemeesterschap, wat natuurlijk ook de hoofdmoot van zijn  carrière was.

821. Hendrik Antoon Lorentz

Lorentz (1853-1928) was alleen als naamgever van laboratoria en straten bij mij bekend. Deze biografie (2019, 310 pagina’s) niet heel grijpend geschreven, maar toch wel geïnspireerd door het verhaal: gelijkmoedig, hardwerkend, betrokken, slim. Dat wil ik - op mijn niveau - ook wel zijn...

820. Zeven politieke levens

Lijvige biografie van Frits Korthals Altes (2018, 674 pagina’s). Herinneringen in dossiers, mede dankzij Henny.

774. The Noise of Time

Min of meer toevallig bij de Bruna op het station opgepikte roman van Julian Barnes (2016, 182 p.) over het leven van de Russische componist Shostakovitch. Over zijn omgang met de Macht, het pogen te behouden van zijn waardigheid, zeker ook in zijn muziek, en wat dit met de mens doet. Indrukwekkend, zoals de voorkant meldt: een meesterwerk.

Opvallend is trouwens dat uit deze editie van de voor- en achterkant niet kan worden opgemaakt dat het zijn leven betreft: “In May 1937 a man in his early thirties waits by the lift of a Leningrad apartement block. He waits all through the night, expecting to be taken away to the Big House.”

762. In de wildernis

John Muir kende ik van naam door mijn bezoeken aan Californië, de redwoods, de parken. Dit boek is een vertaling van zijn natuurbeschrijvingen tijdens tochten door Wisconsin, Californië en Alaska (202 pagina's, "2018"). Zijn liederlijke beschrijvingen kwamen niet altijd bij mij aan (licht gestresst op bed, gewend aan werkteksten), zijn liefde voor de natuur en zijn betekenis voor het behoud ervan kwamen wel over. Vooral de beschrijvingen met zijn hond Stickeen en van Alaska mooi.

748. Dagboek van een getuige

Niet heel goed geschreven emo-niemendalletje van Astrid Holleeder (2017, 272 pagina's), waarmee ze haar inkomen met de feestdagen gegarandeerd aardig aanvult na het ongekende succes van Judas. Beeld dat Astrid van zichzelf schetst is dat van de lieve, zorgzame oma die geniet van huiselijkheid, kinderen en kleinkinderen, maar door het haperende justitiesysteem wordt tegengewerkt als getuige.

746. BOUD

Ondertitel: "Het verzameld leven van Boudewijn Büch". Geslaagde biografie door Eva Rovers (2017, 590 pagina's). Hij was uit mijn jeugd een enigszins bekend figuur voor me. Zijn levensverhaal is echter intrigerend genoeg om ook mensen die hem niet kennen als schrijver of tv-persoonlijkheid enorm te boeien. Mooie vondst vond ik ook de Spotify-playlist bij het boek, met muziek die Boudewijn Büch draaide. Minimaal ****!

714. Mijn gevecht - Thomas Dekker

De veelbesproken, door Thijs Zonneveld geschreven biografie over de korte wielercarrière van Thomas Dekker (2016, 222 pagina's met een heel ruime bladspiegel en eenvoudig woordgebruik). De ophef was er vanwege het noemen van namen van andere dopinggebruikers en -facilitatoren, het beschrijven van bezoeken aan hoeren en het drankmisbruik. Ik vond het schokkende daarvan eigenlijk nogal meevallen, anders dan dat de toenmalige partners begrijpelijkerwijs hiervan niet blij zullen worden. Ik houd echter vooral er aan over dat Thomas een arrogant mannetje is dat heel hard kan fietsen, maar nog steeds - ook na deze biecht - niet echt inzicht lijkt te hebben in zijn eigen onhebbelijkheid. Ik hoop verder ook maar niet dat het tot een Duitse vertaling komt.

713. Meneer Heineken, het is voorbij

In de serie van true crime-boeken van de laatste tijd dit keer het verhaal over hoe de politie Freddy Heineken bevrijdde na zijn ontvoering door o.m. Cor van Hout en Willem Holleeder. Vlot leesbaar en zeer interessant. Zakelijker, meer beschrijvend dan bijvoorbeeld Judas en Kokkie.

711. Kokkie

Biografie: het turbulente leven en de aangekondigde dood van Martin Kok (2017, 217 pagina's). Waar Willem Holleeder heel eng doorkomt in Judas door manipulatief en geestelijk ziek gedrag is Martin Kok vooral plat en lomp (en daardoor eng) door zijn roekeloosheid, grenzeloosheid, mateloosheid en schaamteloosheid. Zijn website vlinderscrime wordt niet meer gevuld...