1022. Pilaren van de Aarde

Op aanraden van o.m. Alex H. gelezen boek van Ken Follett (1990, 1010 pagina’s). Heel soepel leesbaar, vermakelijk als een damesroman plus. De plus is dan de historische achtergrond, maar verder is het best een dun verhaal, met veel stereotypische hoofdfiguren.

1021. A Wodehouse Companion

Boek van Richard Usborne (1981, 172 pagina's) met korte schetsen van alle boeken van P.G. Wodehouse, ter naslag.

1020. Solo

Bundeling columns van Wilfried de Jong over wielrennen (2014, 190 pagina’s). Aardig snacktussendoortje. Geeft wel zin om te fietsen!

1019. Troublente tijden (1672-1678)

Over Voorburg in het Rampjaar (2017, 222 pagina’s). Uitgave van Historisch Voorburg. Gekocht voor pa voor zijn grote belangstelling voor het Rampjaar, die echter tanende blijkt. Boekje zelf wel aardig, maar niet übershockend, zoals het Rampjaar dat zelf ook niet was voor Voorburg.

1018. The Dark Forest

Het vervolg op The Three Body Problem van Cixin Liu (2016, 528 pagina's), en misschien nog wel beter.  The Wallfacers, de maatschappelijke ontwikkeling in afwachting van de komst van de Trisolarans, interplanetaire verhoudingen die nopen tot uitroeien, etc.

1017. Dubbelschat

Weer een ingenieuze misdaadroman van Boris Akoenin (2000, 414 pagina's). Ditmaal afeisselend vanuit het perspectief van de kleinzoon van Erast Fandorin, Nicholas Fandorin en de verre voorvader van beiden, Cornelius von Dorn. 

1016. Terug naar Reims

Didier Eribon (2018, 210 pagina's).  Autobiografisch verhaal, over een homoseksuele jongen uit een Frans arbeidersmilieu die zich losweekt/-rukt van zijn sociale klasse en uiteindelijk hoogleraar wordt. Verhaal voor mij verpest door snobisme en dikdoenerij van de auteur.

1015. De Boetefabriek

Boekje van Rijswijker Merel van Rooy (2024, 152 pagina’s) over hoe verkeersboetes steeds meer gingen opleveren (en wie ze moest betalen).

1014. Paris

Derde boek van Edward Rutherfurd dat ik lees. In dit latere werk (2013) zijn de verschillende verhalen boeiender, gestileerder. De vaste chronologie is ook verlaten. Maakt een en ander beter leesbaar, en dat is fijn met 812 redelijk dichtbedrukte pagina’s, maar haalt ook wat rauwe charme weg. Niettemin aanrader!

1013. De rode haan

Laatste deel van de zuster Pelagia trilogie van Boris Akoenin (2003, 480 pagina’s). Plot way out there, maar - Jezus Christus - ik vond het weer smullen!